Lieve Fit Girl; catfish jij al?

catfish

Ewout schrijft iedere maand een brief aan de Fit Girl. Met zijn kritische groene ogen kijkt hij naar trends en opvallend gedrag binnen de wereld van de Fit Girl. Op satirische wijze omschrijft hij zijn observaties en eindigt elke brief met een vraag. Heb jij het antwoord waar Ewout zo naar uitkijkt? 

Lieve Fit Girl,

Fit Girls houden van mooie foto’s. Of dat nou van een bord vol met uit de grond getrokken zoete aardappelen is of een selfie in de gym waarbij je eigenlijk meer tiet dan gezicht ziet. Niet iedereen heeft de middelen om dit soort lekkere plaatjes te produceren. Of je hebt er de kwaliteiten niet voor, of je spiegelbeeld is niet om over naar huis te schrijven. In beide gevallen kun je beter andermans foto’s gebruiken. Beter voor iedereen toch? Niemand die het ziet.

Ik heb al eerder geschreven over het risico van het figuurlijk en letterlijk blootgeven van jezelf op social media in mijn blog over dick-pics. Als ik dan weer verhalen lees over kinderen die zelfmoord plegen omdat er naaktfoto’s van ze verspreid worden, krap ik mezelf toch weer even achter mijn musculus biceps brachii. Cyberpesten en catfishen zijn trending topic. En ook al krijgen ze maar mondjesmaat aandacht, of pas als het verkeerd gaat, is de kans groot dat dit lichtelijke taboe nog veel groter gaat worden.

Helemaal vergeten trouwens. Ik ben Ewout. Of misschien ken je me als Peter, Stefan, Sjoerd of Bonno. Waarschijnlijk kennen we elkaar van Badoo, Tinder, Russische datingsites of heb ik met mijn onbekende WhatsApp nummer je out of the blue een berichtje gestuurd. Mijn poes heb je waarschijnlijk ook al gezien. Pluisje noem ik haar. Of soms Lola. Maar genoeg over mij; send nudes. Je ziet er echt verdomd lekker uit. Ik weet trouwens ook al waar je woont.

 

Ook al voelt catfishen als iets van de jaren 0 van deze eeuw, is het nog steeds de orde van de dag. Althans, onder de radar. Het programma wat destijds op MTV verscheen, gaf het beestje een naam; Catfish. Jammer genoeg zat je het met een zak chips weg te kijken en was het meer doelloos amusement dan leerzame bewustwording. Want ook met dit programma in je achterhoofd zit je vervolgens met je verstand op nul je vette chipsvinger naar rechts te swipen om een leuk tinder-neukie te vinden.

Even zonder gekkigheid. Grote kans dat je mij, of nouja mijn foto’s met een andere naam, al eens ergens bent tegengekomen. Bijna wekelijks krijg ik berichtjes van oplettende meisjes die profielen met mijn foto’s zijn tegengekomen van een catfish. Ik zit natuurlijk niet zelf achter die tientallen profielen op dit soort datingcommunity’s. En ja, het zijn er echt tientallen. Van de helft weet ik waarschijnlijk niet eens het bestaan af. Ook Joe heeft een alibi trouwens. Ze is analfabeet. Weet ze zelf alleen nog niet.

Dit is niet Joe trouwens. Ik catfish even een andere kat.

Tot diep in de nacht zit je met een big smile en een beetje kwijl in je rechter mondhoek te ‘chatten’ (net of je moeder het zegt) met iemand die jou op een voetstuk plaatst. Jullie delen lief en leed met elkaar. Ok. Af en toe ook een punani kiekje, omdat hij je zo aantrekkelijk vindt. En ja, soms een beetje aandringt. Je bent helemaal in de wolken en bent verslaafd aan het contact wat je met iemand hebt die je ècht goed denkt te kennen. Dat gevoel maakt je zo gelukkig, dat je een oogje toeknijpt voor de werkelijkheid. Catfishen overkomt jou niet.

Ik zelf sta dus aan de andere kant van het verhaal. Een fishcat? De eerste keer dat ik hoorde dat mijn foto’s op Tinder werden gebruikt schoot de adrenaline door mijn lijf. What the fuck is dit. Wat is deze droeftoeter van plan met mijn foto’s? Valt hij onschuldige meisjes lastig? Al snel maakte mijn verbazing plaats voor boosheid. Op mezelf. Had ik voorzichtiger moeten zijn? Moet mijn account op privé? Ik stond op het punt om mijn account te verwijderen. Uiteindelijk heb ik er voor gekozen om standaard mijn Instagram-naam op al mijn foto’s te plaatsen. Om jullie te beschermen. Misschien was het te nobel van me.

Zelfs persoonlijke verhalen die je bij je foto’s schrijft, worden tegenwoordig blijkbaar klakkeloos overgenomen. In intentie ook een soort catfishing. Copy/paste en doen alsof het recht uit je eigen hart komt. Als je van schrijven houdt, is ieder woord dat jij op je toetsenbord laat vallen een stukje van je ziel. En weet je wat het vervelende is. Je staat machteloos toe te kijken hoe iemand zonder gevoel dit stukje van je afpakt en kneiter hard misbruikt om anderen voor de gek te houden. Maar misschien nog wel het meest zichzelf er mee heeft.

Ok. Ik snap best dat je met Joe meisjes probeert te versieren. Ze is natuurlijk wel een enorme chick-magnet niet waar? Maar alleen al het idee dat iemand met jouw foto’s andere nietswetende mensen lastigvalt is bijzonder klote. Nepprofielen rapporteren bij Facebook, Instagram of Badoo haalt vaak vrij weinig uit. Mijn naam op mijn foto’s zetten is ongeveer het enige wat ik kan doen als voorzorgsmaatregel. En zelfs dan worden mijn foto’s nog gebruikt. Ze willen blijkbaar mijn foto’s zo graag gebruiken dat ze het Photoshoppen of uitsnijden. Klopt. Deze shit gaat heel ver.

 

Dat anderen jouw foto’s jatten is tot daar aan toe. Als ze je er vervolgens mee chanteren of andere goedwillige mensen er mee misleiden is dat natuurlijk mega kut. En het lullige is; het kan iedereen overkomen. Hoe goed je alles ook in de hand denkt te hebben, de donkere schaduw van het internet is groot. Of jouw persoonlijke foto’s nou over het internet verspreid worden, je verliefd wordt op iemand die helemaal niet bestaat of dat jouw foto’s worden gebruikt om mee te catfishen… het is allemaal even pijnlijk.

Vaak krijg ik te horen dat ik me vereerd moet voelen dat anderen mijn foto’s gebruiken. Nou, ik kan je vertellen: alles behalve. Social media heeft mij heel veel moois gebracht. Leuke Fit Girls ontmoet (ook in real-life), toffe samenwerkingen aangegaan en zelfs een baan als social media manager weten te veroveren. Ik deel ontzettend veel over mijn eigen leven, maar laat bijvoorbeeld mijn vrienden en familie bewust buiten beeld. Tienduizend volgers hebben, mooie foto’s kunnen maken en een leuke poes hebben… en dit catfishen moet ik er dan maar gewoon bij nemen?

Ok, best een serieus en vervelend onderwerp dit keer. En ook langer dan jullie van mij gewend zijn. In die tijd dat je dit zit te lezen, had je al lang en breed naar de gym kunnen gaan natuurlijk. Maar goed, nu ik toch je aandacht heb, zit ik nog met een paar vragen. Wat vind jij nou van deze donkere schaduw van het interwebs? Ben jij wel eens een catfish tegengekomen of zijn jouw foto’s wel eens misbruikt? En wat doe jij eraan zodat jou dit niet overkomt? Ik ben benieuwd naar je antwoorden en tips voor andere Fit Girls. Misschien dat we elkaar kunnen helpen.

P.S. Mijn volgende brief gaat gewoon weer over bleekselderij of cameltoes in strakke leggings, no worries.

Ciao,
Ewout

Lieve Fit Girl; ontvang jij al dick-pics?

Ewout schrijft iedere maand een brief aan de Fit Girl. Met zijn kritische groene ogen kijkt hij naar trends en opvallend gedrag binnen de wereld van deze Fit Girl. Op satirische wijze omschrijft hij zijn observaties en eindigt elke brief met een vraag. Heb jij het antwoord waar Ewout zo naar uitkijkt? 

Lieve Fit Girl,

Het leven van jou, als Fit Girl, gaat niet altijd over rozen. Die über gezonde banaanpannekoekjes die aanbranden op de zondagochtend, je scheurt uit je favoriete skinny na die intense legday van gister of je ‘persoonlijke’ voedingsplan werkt niet en zit je alsnog met overhellende lovehandles aan het kerstontbijt. Allemaal hartstikke vervelend natuurlijk. En ik begrijp al je frustraties. Maar ontvang je ook al ongegeneerde en ongevraagde dick-pics?

Ik struin regelmatig de hashtag fitgirl af op Instagram. Door de kroppen sla en korrels quinoa heen zie ik ook steeds meer vlees op het toneel verschijnen. Geen medium-rare gebakken Black Angus, maar borsten, billen en andere vrouwelijk rondingen. Waar je vroeger als puberende snotaap met pukkels en buitenboord beugel stiekem een PlayBoy jatte bij het tankstation om naar blote vrouwen te kijken, pak je nu je telefoon erbij en hit je gewoon op #fitgirl.

Piemel. Lul. Plassertje. Zo. Even door die akward barrière heen prikken van het woord op zichzelf staand. Ik probeer me in te leven in @schwarzenegger74, die jou op een willekeurige vrijdagavond zijn tampeloeres, in zeer vreugdevolle staat, stuurt via een DM. Je mond valt open. Van verbazing dan wel. Waarom doet hij dit? Wat wil hij er mee bereiken? Heeft hij door dat niemand hier op zit te wachten? Zo maar een paar vragen die door je knappe koppie schieten.

Iedere beginnende fitgirl kijkt op naar de chicks met perfect ronde billen, strakke buiken en enorme hoeveelheden volgers op Instagram. Deze accounts bestaan vaak uit alleen maar goede foto’s om jaloers op te worden. Veelal staan deze vrouwen in hun blote asser of met handjes voor de tepels. En ze krijgen er nog geld voor ook! Ga ik te ver als ik dit ‘moderne prostitutie’ noem? Anyway, het is iets wat de rest vervolgens vrolijk overneemt. Dit is de standaard. Hier krijg je aandacht mee.

Het is een aanname, maar ik vermoed dat het sturen van een ongewenste en onverwachte dick-pics alles te maken heeft met aandacht. Het feit dat jij de foto hebt gezien, er op reageert of hem zelfs publieke te schande probeert te zetten maakt hem vermoedelijk alleen maar harder. Iewhl. De dader zal niet verwachten dat je ineens reageert met: “Wauw! Wat een mooie schwanz heb jij…”. Of zouden er ook vrouwen zijn die wel staan te springen om dit soort foto’s te ontvangen?

Moet je in je string staan om je booty-gains te showen? I don’t think so. @pokemon_for_life kijkt ook gewoon stiekem met je mee(scheelt hem weer een paar minuten fietsen naar het tankstation). En waarschijnlijk blijft het niet alleen bij kijken als jij een foto van je blote billetjes de servers van Instagram opslingert. Zo’n bilfie kan je de rest van je leven blijven achtervolgen. Ook als je hem verwijderd. Binnen het internet is iets nooit helemaal weg. Creepy non?

Laat ik eerlijk tegen je zijn. Een leuter, zonder context, is een raar en schlemielig wormvormig aanhangsel van het mannelijke lichaam. Je hebt ze in allerlei vormen, maten en uitvoeringen. Maar in welke gedaante dan ook, onverwacht een snikkel in je face krijgen is geen pretje. Ik spreek niet uit ervaring, maar ik heb wel een goed inlevingsvermogen. Wat je ook doet, er zullen helaas altijd rare figuren blijven bestaan die jou hiermee proberen lastig te vallen.

Natuurlijk is @schwarzenegger74 een ontzettende trekvlek dat hij zijn pielemuis aan je showt, zonder dat je daarom vraagt. Maar ga je als Fit Girl ook niet te ver met wat je van jezelf laat zien? Ik sta ook regelmatig in mijn blote tieten op Instagram by the way. Niet dat ik ongevraagde vageegee’s in mijn DM ontvang, maar toch. Het is en blijft wel gevoelige content om te delen. En vooral omdat je niet weet wie of wat je foto’s allemaal onder ogen krijgen.

Jeetje. Wat een lulverhaal. Ik denk dat de beste remedie totale negatie is. Dan is de lul, sorry lol, er snel van af. Maar natuurlijk ben ik weer ontzettend benieuwd wat jij van de dick-pics vindt en of je er al eens eentje hebt ontvangen. Wat deed je toen? Lokt de Fit Girl de dick-pics misschien zelf uit met een ietwat lustopwekkende bilfie? En hoe denk jij dat dit varkentje het beste gewassen kan worden? Ik ben benieuwd naar jouw penisrelaas!

Ciao,
Ewout

Lieve fitgirl; ben jij al influencer?

influencer

Ewout schrijft iedere maand een brief aan de fitgirl. Met zijn kritische groene ogen kijkt hij naar trends en opvallend gedrag binnen de wereld van deze fitgirl. Op satirische wijze omschrijft hij zijn observaties en eindigt elke brief met een vraag. Heb jij het antwoord waar Ewout zo naar uitkijkt? 

Lieve fitgirl,

Ons hele leven worden we beïnvloed door alles wat we zien, meemaken en ervaren. Dat begint al bij je geboorte en eindigt pas als je tussen zes planken ligt (tenzij je gelooft in een fitgirl hemel vol met humus). Van nature doen wij andere mensen na om te leren. Je vader en je moeder waren en zijn je grootste voorbeeld en hebben veel invloed op hoe en wie jij bent als mens. Maar nu je ouder bent en door druk vanuit de maatschappij een keer een Instagram hebt aangemaakt, word je ineens beïnvloed door zo geheten ‘influencers’? For real?

Tuurlijk, ik zie wel eens dingen voorbij komen die mij inspireren of motiveren om weer mijn portemonnee te trekken. Andere Instagrammers kunnen me op deze manier best wel beïnvloeden. Maar moeten ze dit dan in hun profiel vermelden? Is het een soort MSN-status? Hoi, ik ben Jet en ik ben Influencer aka ik-beïnvloed-jou-lekker-zonder-dat-je-het-door-hebt-en-ik-verdien-zo-mijn-geld. Niet echt chique.

Een influencer, wat is dat eigenlijk? Direct naar het Nederlands vertaald betekent het ‘beïnvloeder’. Google, mijn beste vriend, vertelt mij het volgende: “A person who has the power to influence many people, as through social media or traditional media”. Nu is ‘veel personen’ natuurlijk een relatief begrip. Als je een heel dorp met honderd inwoners kunt influencen, dan ben je best lekker bezig. Op lokaal niveau.

Hiërarchie op Instagram

Door jezelf de titel influencer te geven verhef je jezelf in zekere zin boven je volgers. Op deze manier zet je jouw volgers neer als een stel domme en volgzame schapen die alles doen wat jij doet. En alles willen hebben wat jij, hoogstwaarschijnlijk, gratis hebt gekregen. Als je iemand uit de sloot hebt gered van verdrinking, zet je toch ook niet ‘held’ op je visitekaartje? Als andere mensen je die titel geven dan is dat prima. Bescheiden er op reageren is ook heel normaal. Niks tegen schapen trouwens. Zijn hartstikke lieve beesten.

Ik vraag me af op wat voor een moment iemand besluit zichzelf influencer te noemen. Want die stempel drukt niemand anders je op je hoofd. Is het als je meer dan 10.000 volgers hebt? Je zoveel gratis spullen krijgt toegestuurd dat je in een soort reversed-oprah-modus zit? Ik krijg dit, en dit en dat. Of als je Instagram je leven is geworden en je baan hebt opgezegd om de hele dag te bloggen? Ik weet het niet. Misschien wekken sommige spiegels op zolderkamers gewoon het gevoel op om NU influencer te worden.

Vroeger waren de influencers beter

Toch ga ik bij invloedrijke personen eerder denken aan mensen als Marthin Luther King, moeder Theresa en Wallace Carothers. Die laatste ken je misschien niet. Maar de beste man heeft de stof Lycra uitgevonden. Zegt je nog niks? Door hem loop jij nu iedere dag met een strakke legging tussen je naad en een zweetsnor rond in de sportschool. Maar ik denk dus niet aan @fit_with_jet of @dikkereet-greetje.

Als een influencer in de veronderstelling is dat ze met haar tienduizend volgers (waarvan de helft waarschijnlijk nep is of niet meer actief), tweehonderd likes per foto (snel rekenensommetje: maar liefst 2% van haar volgers, en waarschijnlijk komt de helft van hashtags) en drie verkochte oortjes die eruit zien als tampons (je weet welke ik bedoel) flink aan het influencen bent, dan kun je diegene maar beter laten wegkwijnen in dit waanbeeld die ze voor zichzelf heeft geschept. Self-five!

Zoals je leest, zit ik weer met behoorlijk wat vragen. Ik ben vooral benieuwd wat jullie er van vinden als een Instagrammer zichzelf ineens influencer noemt. Is het terecht of is het gewoon interessant doenerij? En in welke maten word jij als fitgirl beïnvloed door de mensen die je volgt? Ik kijk nu al weer uit naar jouw antwoorden en ongezouten mening. Girls die zichzelf influencer noemen mogen uiteraard ook de discussie joinen!

Ciao,
Ewout

Lieve fitgirl; stel jij je wel kwetsbaar op?

fitgirl ewout

Ewout schrijft iedere maand een brief aan een fitgirl. Met zijn kritische groene ogen kijkt hij naar trends en opvallend gedrag binnen de wereld van deze fitgirl. Op satirische wijze omschrijft hij zijn observaties en eindigt elke brief met een vraag. Heb jij het antwoord waar Ewout zo naar uitkijkt? 

Lieve fitgirl,

We leven in een wereld waarin alles mooier, beter en lekkerder gemaakt wordt. En we doen er allemaal keihard aan mee. Als een vers gedraaide worst van de slager (stronk broccoli voor de vegetariërs onder ons) die voor je afgetrainde gezicht bungelt, zit je de hele dag kwijlend toe te kijken hoe anderen een beter leven leiden. Althans. Zo lijkt het. We weten ook wel dat je dit allemaal met een korreltje zout moet nemen. Tòch? Vroeger mocht je best een rode knoeperd met witte pit op je voorhoofd hebben, uit je gier stinken naar een combinatie van rotte vis en kinderboerderij en was een zwanus de normaalste zaak van de wereld. Vandaag is het over met die pret.

Af en toe verzeil ik in een Instagram post, die meer woorden telt dan het merendeel van mijn werkstukken op de basisschool, waarin een fitgirl zich kwetsbaar opstelt over haar onzekerheden. Ik houd van mensen die zich kwetsbaar durven op te stellen. Daar is best wel een portie karakter en lef voor nodig in sommige situaties. Zeker in de wereld van de fitgirl, die kneiter hard is. Alleen begin ik me achter mijn ongelijke en ietwat uitstekende oren te krabben als ik vervolgens nog vier posts tegenkom, van andere fitgirls, die hetzelfde probleem op dezelfde manier ‘te lijf’ gaan. En ik denk dat jij ze ook tegenkomt in je tijdlijn. Drie meest voorkomende en geliefde onderwerpen om in te koppen:

“Striae op je billen is heel normaal. Ik noem ze tijgerstrepen.”

– bilselfie in de badkamer waar je nog de wc ziet waar ze net vanaf komt

“Ook ik heb rolletjes als ik zit. Voel je daar vooral niet onzeker over.”

– zittend voor de spiegel en daarnaast een foto met kneiter dikke abs

“#nomakeup, want zonder zie je er ook prachtig uit!”

– liggend in bed, maar al wel gedouched en aangekleed

Filtertje over je nieuwe selfie heen, misschien nog eentje extra voor de zekerheid, pukkeltje met één swipe geëlimineerd en nog even het contrast omhoog gooien om andere oneffenheden te laten verdwijnen als de glimlach van de girls van The Green Happiness na de uitzending bij RTL Late Night. Easy peasy lemon squeezy. Als je jezelf laat zien op het wereldwijde web dan moet dit natuurlijk wel van van je beste kant zijn. Niemand, op uitzonderingen nagelaten, slingert een lelijke foto van zichzelf het wereldwijde web op. Je wilt toch meer likes dan op je vorige foto?

Als ik zoveel kwetsbare verhalen over allerlei onzekerheden achter elkaar op mijn Instagram lees dan word ik bijna onzeker of ik wel onzekerheden heb. Moet ik me nu ook kwetsbaar gaan opstellen? Is dat wat mijn volgers van mij willen zien? Stel jij je onzeker op? De likes en positieve reacties van mede-fitgirls rijzen in ieder geval de quinoa-pan uit bij dit soort berichten. Wat de populariteit en waarde van deze post alleen maar verder doet stijgen. ”Je ziet er fantastisch uit, was ik maar zoals jij, WAUW meid, je bent zo mooi, jahoorrrr bolle bips”, en ga zo maar door. Ok. Die laatste was van mij. Dikke veer in de reet voor de afzender in ieder geval.

Onzekerheid inzetten voor business?

Business wise is het dus best interessant om je kwetsbaar op te stellen als je kijkt naar de exposure en de aandacht die je krijgt. Ook als je zelfvertrouwen wilt tanken, is het fijn om af en toe een foto van je striae te posten. Maar waar zit jouw voordeel als ontvanger? Voel je je ècht beter als jouw Instagram heldin je vertelt dat je best een welvaarts rolletje mag hebben? En die cupcakes boven je broek net zo lekker zijn als de gebakken variant (zonder suiker dan wel)? Of ben je het alweer vergeten als je de volgende ochtend in de spiegel naar jezelf kijkt en is jouw heldin de lachende derde?

Normaal gesproken komt mijn vraag altijd in de laatste alinea. Nu zitten er in iedere alinea een paar. Je zult begrijpen dat ik daarom met best wat vragen zit over het kwetsbaar opstellen van de fitgirl. Ik ben benieuwd hoe jullie daar tegenaan kijken. Is het echt nodig? Zijn we zelf verleerd om te relativeren? Is het allemaal maar gebakken lucht om zieltjes te winnen? Hypocriet omdat de girls in kwestie er altijd belachelijk goed uit lijken te zien? Of is het juist super goed wat ze doen? Ik ben in ieder geval benieuwd hoe jij er over denkt.

Ciao,
Ewout

Hotspot: Vegetarisch eten bij Hard Rock Café Amsterdam

©Hardrock.com

Normaal gesproken ga ik alleen in op uitnodigingen waar friet en frikandellen geserveerd worden, maar voor een vegetarisch etentje bij het Hard Rock Café in Amsterdam wilde ik wel voor één keer een uitzondering maken. Ik ben nog nooit eerder in een Hard Rock Café geweest en het is ook niet een typische plek waar locals komen. De verassing is dan alleen maar groter als het goed uitpakt toch? Ik neem jullie mee in een dagje rockend eten.

Mocht je niet van lezen houden, scroll dan naar beneden om lekker plaatjes te kijken. Here we go. Al snel merk ik dat wij de enige Amterdammers zijn die zijn afgereisd naar het Max Euweplein. Niet verwonderlijk dat al het personeel van het Hard Rock Café alleen maar Engels spreekt. Wat ik overigens wel altijd een beetje raar vind voor een restaurant in Nederland, maar dat terzijde. We worden hartelijk ontvangen door Dennis, dat is ook wat waard, naar ons tafeltje begeleid en krijgen uitleg over het Hard Rock Veggie Month menu. Voor de goede orde, ik ben opstap met le girlfriend. Met harde rockmuziek in mijn oren en een gekleurd stoeltje onder mijn billen waan ik me meteen een beetje in Amerika.

Terwijl ik kwijlend, en stiekem een beetje balend, naar de dikke hamburgers zit te staren die worden uitgeserveerd worden er bij ons twee bijzondere drankjes op tafel gezet. Eentje met verse komkommer, rode ui, munt en limoensap gemixt met Griekse yoghurt en wodka. De ander is een mix van wortelsap, appelsap, sinaasappelsap, gember en Orgeat siroop. Hoe verzin je het, zou je zeggen. Maar zeker het alcoholische natje slurpte lekker weg. Cheers!

Het menu mochten we zonder in te kijken meteen weer inleveren, aangezien ze speciaal voor ons wat dingen gingen maken om uit te proberen. And guess what? Ook iets met burgersss! Je begrijpt dat ik dus weer helemaal in mijn hummetje ben. Een huisgemaakte burger van bloemkool met Montery Jack kaas en aioli. Onze serveerster Anna schuift het bord langzaam op tafel, legt nog even uit wat het is, en zodra ze zich omdraait, heb ik hem al in mijn handen. Holyknetter, lekker dat ie is. Who needs meat if you have cauliflower?

Er verschijnen nog een aantal vegetarische gerechten op tafel, waaronder Buffalo Wings (schrik niet, ook ‘gewoon’ van bloemkool), gegrilde Ratatouille wrap met Sriracha mayonaise en een quinoa rucola salade. Allemaal goed op smaak, met aparte ingrediënten maar die wel goed met elkaar matchen. Je zou er bijna vegetarisch van worden. Maar ook als burgerliefhebber is het zeker een goed alternatief als je een keer wat anders wilt proberen. Doe eens gek.

Girls, mocht je nou op Tinder een leuke dude naar rechts swipen die van een ontzettend dikke burger houdt, maar je bent zelf vegetarisch… Ga dan voor je eerste date naar het Hard Rock Café in Amsterdam. Voor ieder wat wils. Liefde gaat door de maag, right?

Hard Rock Café Amsterdam
Max Euweplein 57-61
hardrock.com

 

hard rock cafeDeze chicks zaten dus keihard hamburgers te klappen.

hard rock cafeHop, gewoon ui en yoghurt in je drankje.

hard rock cafeServeerster weg? Goooooo!

hard rock cafeZo zag ie er dus uit voor mijn aanval.

hard rock cafe Ziet er niet verkeerd uit toch?

hard rock cafeNog even een badass selfie met het logo.

Ewout op pad: Ibis Breakfastclub

ibis breakfastclub

Het is vrijdagavond 16 september. Ik zit nog na te zweten van mijn perfecte Instagram-vakantie op Ibiza als ik hals over kop op pad word gestuurd door Fitgirlcode. Niet wetende waar ik precies ‘ja’ op heb gezegd. Iets met Ibis breakfastclub, croissantjes en trampoline springen. Awesome! Mijn tas gepakt en met de vrouw achterop de fiets vetrek ik ’s avonds richting het Ibis hotel aan de Valkenburgerstraat in Amsterdam. Dat is welgeteld een fietstocht van 53 trappen. Weet iemand hoeveel verbrande calorieën dat precies zijn?

Chick-only event?!

Snel in-checken, aangezien we wat aan de late kant zijn(en dat kwam ècht niet door mij), en de spullen droppen op de kamer. Voor de geïnteresseerden: in mijn tas zit een tandenborstel, mijn sportkleren, handboeien en mijn favoriete schoenen. Ok, dat derde heb ik thuis laten liggen. We zijn natuurlijk wel te gast hè. Eenmaal beneden zit er al een grote groep hippe mensen braaf via een rietje komkommerdrap naar binnen te slurpen. Super healthy! Ik bestel een colaatje aan de bar.

Het valt me meteen op dat er alleen maar vrouwen zijn. Ok. En Jordi van FitDutchies is er ook. Maar die draagt leggings tijdens het sporten. Ik föhn mijn haar en houd van shoppen. Conclusie: alleen maar chicks. Het event wordt afgetrapt met een (interactieve)lezing van Goedele Leyssen. Ze geeft ons een kijkje in haar ideale ochtendritueel om de dag goed te beginnen. Ik heb geleerd dat ik niet door mijn linker neusgat kan ademhalen, dat je tong schrapen eigenlijk een soort detoxen is, je oren masseren best wel lekker is en je je bed ’s ochtends moet opmaken. Geef je je moeder ook meteen een goede start van de dag. Win-win situatie.

Van ochtendroutine naar trampoline

Phoe, ik ben redelijk gaar van alle ademhalingsoefeningen en zoek zo snel mogelijk mijn bedje op. Op mijn weg naar boven word ik een beetje misselijk. Ik weet niet of dit komt door het patroontje in het tapijt of door de gedachte hoe laat ik mijn wekker moet zetten. Om 07:00(!!) moet ik me alweer melden voor een workout van Jump4Joy. Aangezien Goedele iedere dag om 04:30 al naast haar bed staat, moet 07:00 mij ook wel lukken toch? En ja hoor. Na een flinke en diepe snurksessie sta ik de volgende ochtend met goede moed en met nog half dichtgeplakte ogen klaar in mijn hippe sportpakje. Shakie van de Juice Brothers naar binnen tikken en op naar de gym. Toevallig mijn home-gym, pal naast het Ibis Hotel. Ideaal.

Dit was eigenlijk het onderdeel waar ik het meest naar uit keek: de trampoline-workoouuutt! Na het zien van dat hyperactieve filmpje met geanimeerde paarden op Youtube ben ik wel benieuwd hoe ik het er zelf vanaf zou breng op zo’n strakgetrokken stukje doek. Ik ben een tikje motorisch gestoord met dit soort activiteiten en voelde me met de eerste sprongen als bambi die zich over spekglad ijs manoeuvreert. Ongemakkelijk dus. Na 10 minuten ben ik het doek de baas en knal ik bij iedere sprong bijna door het dak heen. Wiehaaa! Met deze workout spreek je voornamelijk je benen en billen aan. Misschien ook een stukje core. Leuk om een keertje te proberen, non?

#bordOPmaken

Met een rode kop en een klein zweetsnorretje plof ik mezelf neer op een zitzak. Denise Kortlever, culinair trend journalist en food fotograaf, verschijnt op het toneel om te vertellen over wat nou precies een goed ontbijt is. En vooral hoe je deze belangrijke maaltijd het beste de wondere wereld van Instagram in slingert. Ze zette ons meteen aan het werk en koppelde er een winactie aan: wie het mooiste zijn bord opmaakt wint haar boek vol met ontbijtjes. Inmiddels heb ik honger gekregen van al dat gepraat over eten en dat komt goed uit want er staat een super lekker ontbijt van Ibis op me te wachten. Alles vers en super goed verzorgd. Dikke plus punten!

Inmiddels is het 10:00, normaal zou ik nu pas in de gym staan, en is het tijd om de goede start van de dag af te sluiten met een natje en een groepsfoto. Uit-checken en hop weer op het fietsje naar huis. De rest van de dag heb ik met een zware kater, van het vroege opstaan, languit op de bank gelegen en Totally Spies gekeken met mijn rechterhand grabbelend in een zak HamKa’s chips. Thanks Ibis voor het super goed georganiseerde event! Ennuh, dat vroege opstaan is voor mij niet weggelegd.

Voor de visueel ingestelde mensen; Ibis Breakfastclub in beeld:

komkommer

Het komkommerdrapje. Goedele checkt even mijn Instagram.

goedele

Elleboog in je face van de buurvrouw.

ibis

Het patroontje waar ik een beetje misselijk van werd.

ibis breakfastclub

07:00. We lachen wel, maar diep van binnen huilen we.

trampoline workout

Yassssss!

denise kortlever
Spoedcursus ontbijten van Denise.

ibis breakfastclub

Wij hebben H-O-N-G-E-R.

ei

Kampioen bord opmaken. Heel kunstig opgegeten non?

Lieve fitgirl; een ode aan jou

fitgirl

Ewout schrijft iedere maand een brief aan een fitgirl. Met zijn kritische groene ogen kijkt hij naar trends en opvallend gedrag binnen de wereld van deze fitgirl. Op satirische wijze omschrijft hij zijn observaties en eindigt elke brief met een vraag. Heb jij het antwoord waar Ewout zo naar uitkijkt? 

Lieve fitgirl,

Je kent me al van de brieven die ik schreef aan Anna. Later aan Tessel, toen Anna besloot haar afgetrainde snoetje in een bruidstaart te proppen. Brieven over mijn observaties, dilemma’s en vragen die ik had rondom het intrigerende leven van een fitgirl. Zoals de tè blote progressiefoto’s die je op instagram plaatst, de gigantische hype rond bikini-wedstrijden en die iets te strakke legging die tussen je bolle billen plakt. Nu ook Tessel zich gaat focussen op andere belangrijke zaken schrijf ik vanaf nu mijn brieven aan jou.

Vorige maand brak er oorlog uit in het verheerlijkte land van de fitgirl. Niet met een officiële oorlogsverklaring zoals dat vroeger zo ‘eerbiedig’ ging, maar super hip en modern met een blogje. Het soja-melk-gevende-schaap was gemolken. Aan het front werd over en weer gesmeten met doorgebakken quinoa-korrels. Dodelijk, als je die in je blauwe kijkertjes krijgt. Er werd smerig gebackstabbed met scherp afgesneden aardwortelen. Met pijnlijke weerhaakjes eraan voor extra damage. Ik keek van een afstandje toe. Met één hand grabbelend in een zakje paprika chips.

Overdag, als ik semi-hard websites aan het ontwerpen ben, glipt mijn rechter wijsvinger regelmatig van mijn muis af richting mijn telefoon. Met één vette vinger-tik opent zich meteen Instagram. Uiteraard met hashtag fitgirl nog open. Perfect opgemaakte borden konijnenvoer, een grote Colgate-smile en holy dawn wat een bolle bips is dat dan! Ik prik met diezelfde vinger door het laagje perfectie heen en weet dondersgoed dat het leven niet altijd over rozen gaat. Maar toch blijf ik gevoelig voor esthetiek en lekker beeld. Ik lijk wel eens mens.

Mocht je het gemist hebben. Je hebt niks gemist. Maar mijn zakje chips is op. Ik kan me heel goed voorstellen dat als jouw held zich ineens afkeert van de wereld die ie zelf heeft gecreëerd je zelf ook boos wilt zijn. Maar op wie? Op jezelf? Ga je dan als een klein kind je eigen gemaakte zandkasteel met exotische schelpen kapot trappen? Het ijsje met spikkels wat je net met glunderende oogjes hebt aangepakt van de ijscoman op de grond mieteren? No way.

Dat er elf miljoen foto’s op Instagram zijn getagd met ‘fitgirl’ is bijzonder te noemen. Ok. Een deel is het werk van chicks die gestrekt in hun kale puna en opgepompte tieten onwetende en hitsige mannen naar hun website proberen te lokken. Maar het overgrote deel komt van jullie af. Een constante golf aan inspirerende beelden stroomt over mijn tijdlijn. Ik voel de moeite, pijn en liefde die vooraf is gegaan aan alle foto’s. Het is jouw toewijding die mij motiveert om na een slopende dag toch weer de gym in de gaan. Op mijn beurt hoop ik dit ook weer terug te kunnen geven aan jou. Als een vicieuze cirkel. In positieve zin.

Jij als fitgirl bent een vrouw met een plan. Daagt jezelf uit. Faalt kneiter hard. Staat weer op. En maakt aan het einde van de dag met een trotse bakkes een mirrorselfie. Het fascineert mij hoe jij op een enthousiaste en positieve manier met je leven omgaat. Andere probeert te inspireren met de journey die jij meemaakt. Onze kennis over het lichaam wordt steeds groter. En als we eenmaal weten hoe het moet, waarom zouden we anderen daar dan niet bij kunnen helpen? En juist de girls die op wat voor een reden dan ook buiten boort vallen, zijn de genen die wij samen kunnen optillen.

Aangezien ik mijn brief altijd afsluit met een vraag, doe ik dat in dit geval ook. Wat is nou het gene wat jou een echte fitgirl maakt? Of beter gezegd, hoe omschrijf jij jezelf als fitgirl? Ik kijk uit naar je antwoord. Allicht dat ik het als inspiratie ga gebruiken voor mijn volgende brief. Vanaf nu schrijf ik iedere maand een brief. Gericht aan jou. Kort en krachtig. Je kunt jouw tijd natuurlijk beter gebruiken voor het bereiden van een overstromend-havermout-potje dan het lezen van mijn bak met letters. Duh.

Ciao,
Ewout

Nutella kruipt waar het niet gaan kan

Nutella

Tessel en Ewout schrijven brieven aan elkaar waarin ze dilemma’s, trends of frustraties aan de kaak stellen. Ewout vanuit het heldhaftige oogpunt van de man, Tessel vanuit het weergaloze oogpunt van de vrouw. Helemaal begrijpen zullen ze elkaar nooit, maar toch doen ze een poging.

Hi Tessel,

De afgelopen weken waren zwaar voor me. Ik kreeg geen hap door mijn keel, kwam mijn kamer niet uit en ik heb mezelf avonden in slaap gehuild. Anna is gone. Ze maakt een carrière switch en gaat ze zich vanaf nu bezighouden met kneiter grote taarten, lelijke Gipsy jurken en Eros-Ramazzotti-jank-platen. Anna tipte jou als nieuwe penvriendin en ik was meteen onder de indruk van jouw flinke musculus biceps brachii en gevatte schrijfwerkjes. En ook al voelt het nog een beetje onwennig, hier mijn eerste brief gericht aan jou Tessel.

Jarenlang heb ik in de veronderstelling geleefd dat je Nutella alleen op je brood kunt doen. Als klein jongetje, met toen nog blonde krullen waar iedereen altijd aan moest zitten, smeerde ik het liefst dit bruine goedje op mijn bammetjes. De plakken kaas of ranzige blikjes leverworst liet ik liever links liggen. Mijn ontbijt was met dank aan Nutella een heus feestje. Ondanks dat ik de korstjes niet altijd op at, en nu ook ècht niet kan fluiten, ben ik er groot mee geworden. Niet met pindakaas. Daar ga je toch alleen maar van uit je kanus meuren. Maar nu ik wat ouder en vooral veel wijzer ben, ben ik in de war. Nutella cheesecake? Nutella scones? Nutella lipstick? What the?

Nutella
Hier klap ik een bammetje Nutella weg tijdens het schrijven

Ik vermoed dat 2 op de 10 insta-posts iets van Nutella bevat. Voor de gene die niet slim zijn geworden door Nutella; dat is dus een dikke 20%. Tussen de blaadjes sla door is dat opzich best verfrissend, maar toch. Heftig. Fitties poseren vol trots met een pot Nutella alsof ze een trofee gewonnen hebben. Uiteraard met hun eigen naam glimmend op het etiket. Of ze showen een zelfbedacht baksel waar het smeersel in grote overmaat in aanwezig is. Ook bedrijven maken gretig gebruik van het gegeil op deze chocolade pasta. Zet het woord ‘Nutella’ voor je productnaam en je hebt een instant hit. Maar hoe kan een ongezond product als Nutella zo mega veel aandacht krijgen van de fitgirls? Chicks die super healthy leven gaan aan de haal met Nutella alsof het hun beste vriend is. Best raar toch?

Nutella wordt kneiter hard gehyped. Waar Nutella voorheen nog de enige reden was waarom je brood kocht, smeer je nu je lippen in met een Nutella-lipstick of loop je rond met ‘I love Nutella’ op je arm getatoeëerd. Ook de doelgroep is verplaats van irritante snotkinderen die gaan janken als ze hun zin niet krijgen naar twintigers met een ernstige identiteitscrisis. Oer Hollandse gezegdes als ‘zo geil als boter’ zijn inmiddels verbasterd tot ‘zo geil als Nutella’. Of wat dacht je van ‘de Nutella kruipt waar het niet gaan kan’. Niemand die raar zal opkijken als je dat uit je naar hazelnoot-ruikende-strotje laat rollen. Want hoe lekker we het met zijn allen ook vinden, 30 gram vet en 50 gram suiker past toch helemaal niet binnen jouw macro’s gurl?

Uiteraard heb ik een theorie bij het eigenaardige verschijnsel waarom fitgirls weglopen met Nutella. De fitgirl zal namelijk ten alle tijden aan de wereld willen laten zien hoe gezond ze bezig is. Stipt om acht uur ‘s-ochtends in de sportschool, bordje havermout erbij, als snack heerlijke banaanpannenkoekjes en ga zo maar door. Maar om niet te veel te shockeren heeft ze een ‘dirty pleasure’. Iets wat ze in kan zetten als tegenargument mocht iemand iets zeggen dat ze doorslaat in haar healthy gedrag. “Nee hoor, kijk maar, ik lepel deze pot Nutella leeg alsof het een avocado is”. Of ze dit ook echt doet of stiekem de gesmeerde boterham onder haar broertjes deur doorschuift is natuurlijk maar de vraag.

Nutella
“Hier die pot bro, ik moet even een foto maken”

Ik ken je nog niet zo goed Tessel, maar heb jij ook een Nutella fetisj? Smeer jij Nutella liever op je lippen dan op je brood? En sta jij ook regelmatig met de pot met witte deksel te poseren? Toegegeven, Nutella is rete lekker en tovert iedere ochtend een glimlach op menig gezicht. Maar slaan we niet een beetje door met zijn allen? Het is maar broodbeleg wat we naar binnen schuiven. Ik kijk uit naar je reactie en ben benieuwd of jij wèl die Nutella pot in de kast kan laten staan tijdens het schrijven. Mij is het niet gelukt. Ik ben fanboy.

Dikke doei, Ewout

De opkomst van de not-so personal trainer

Anna en Ewout schrijven brieven aan elkaar, waarin ze iedere keer een prangende vraag, dilemma of frustratie beschouwen. Ewout vanuit het unieke oogpunt van de man, Anna op haar beurt vanuit het weergaloze oogpunt van de vrouw. Helemaal begrijpen zullen ze elkaar nooit, maar toch doen ze een poging. Niet geschoten is altijd mis! Dus als je prangende vragen, levenskwesties of dilemma’s hebt, leg ze aan ons voor in de comments hieronder. Schunnig, gênant en provocerend; Anna en Ewout deinzen nergens voor terug!

Hi Anna,

Als Fit Girl en Fit Guy huppelen wij met onze hippe gym-pakjes door het leven. Samen hanteren we een gezonde levensstijl en staan we dagelijks met kilo’s ijzer in onze eelthanden. Maar terwijl wij het idee hebben dat we steeds fitter worden, worden we in werkelijkheid steeds dikker. Gemiddeld gezien dan. De aderen van onze samenleving slibben dicht en de vetrollen zijn niet meer op één hand te tellen. We duwen zoveel broodjes Nutella en donuts naar binnen dat er vandaag de dag meer mensen rondslenteren die te dik dan te dun zijn. Bizar toch? Als we zo door gaan is in het jaar 2025 meer dan 20% van ons obees. Een dik probleem.

Op Instagram word ik, naast gehypete en perfect opgemaakte borden quinoa, doodgegooid met verbluffende en bijna onmogelijke progress foto’s. Met vette vingers van mijn zakje chips swipe ik door al deze intrigerende plaatjes. 50, 60, 70 kilo eraf binnen enkele maanden. Het kan allemaal niet gek genoeg. Hoe extremer de progressie, hoe meer waardering van de Instagram-community. En dat allemaal dankzij een allemans-body plan, stringbikini guide of een not-so personal trainer. De schema’s worden in hapklare brokken voor je geserveerd. Het enige wat jij moet doen is rechtzitten, netjes eten en een portie discipline bij bestellen.

Dat we steeds dikker worden is best wel zorgwekkend en een stevig probleem. En waar er zich problemen voordoen valt geld te verdienen. Jarenlang heb je samen met een rol Oreo’s je avonden op de bank gesleten. Toen je Game of Thrones seizoen 5 voor de derde keer wilde gaan kijken brak er iets. Je bent je uitgezakte lichaam meer dan zat. Je besteld wat hippe sportkledij en sluit een abonnement af bij de gym. Nadat je binnen een jaar bijna 10 kilo bent afgevallen, 300 volgers op jouw fittie-instagram hebt verzameld en veel blogs hebt gelezen is het tijd voor de volgende stap. Je wordt personal trainer. Net als je vriendin. Je buurman. En de vriend van je nicht haar achterneef.

Het is de vraag in hoeverre de begeleiding naar een fitte jij nog echt ’personal’ is. Standaard voedingsschema worden eindeloos gekopieerd en voor grof geld verkocht aan onwetende mensen die desperate opzoek zijn naar hulp. De begeleiding die je nodig hebt, krijg je of helemaal niet of grotendeels via het interwebs. Je trainer zie je pas terug als je je vetrol weer uit je broek mag hijsen om je progressie te meten. Je komt bedrogen uit als je al je spaarcentjes hebt neergelegd en je na een half jaar nog steeds geen vooruitgang hebt geboekt. Niet verwonderlijk, want ieder lichaam is anders en heeft andere behoeften.

Iedere enthousiaste gymer lijkt nu ineens de carrière van een personal trainer te ambiëren. Als we niet uitkijken hebben we straks meer personal trainers dan mensen met overgewicht. Je klapt er een cursus tegenaan, leest en volgt alle belangrijke blogs, laat je eigen t-shirt en andere merchandise zooi bedrukken en noemt je zelf personal trainer. Meestal met als doel om anderen te helpen en te motiveren om weer gezond te leven en fit te zijn. Heel nobel en we hebben ze zeker nodig. Maar hoe weet je als leek nou wat een goede personal trainer is? Ga je af op de goede progress foto’s of laat je je leiden door het prijskaartje?

Helaas krijgen we alleen de succesverhalen onder ogen en verdwijnen de ‘mislukkelingen’ onder een nieuwe laag vet. Zijn zij slachtoffer geworden van de opkomst van de not-so-personal trainers? Natuurlijk zijn er ook programma’s en trainers die ècht weten waar ze mee bezig zijn en waar jouw love handles in goede handen zijn. Ik ben heel benieuwd wat jij vindt van de massale opkomst van personal trainers Anna. En ook zeker van de manier waarop mensen worden begeleid in het digitale tijdperk. Zou jij een not-so personal trainer willen zijn?

Ciao Ewout

Re: Je hebt progress foto’s en progress foto’s

Instagram Fitness Abs

Anna en Ewout schrijven brieven aan elkaar, waarin ze iedere keer een prangende vraag, dilemma of frustratie beschouwen. Ewout vanuit het unieke oogpunt van de man, Anna op haar beurt vanuit het weergaloze oogpunt van de vrouw. Helemaal begrijpen zullen ze elkaar nooit, maar toch doen ze een poging. Niet geschoten is altijd mis! Dus als je prangende vragen, levenskwesties of dilemma’s hebt, leg ze aan ons voor in de comments hieronder. Schunnig, gênant en provocerend; Anna en Ewout deinzen nergens voor terug!

Heya Anna,

Allereerst, wat een goede progress foto en leuk om weer eens wat van je te horen! Je snijdt opnieuw een zeer actueel en prikkelend onderwerp aan. Als fervent Instagrammer ontkom ik niet aan het zien van de perfecte ronde billen en knoepel harde buikspieren van andere fitties (ik haat dit woord echt intens, maar dat had je inmiddels misschien wel begrepen). Zoals je aangeeft zit er echter een groot verschil tussen de verschillende foto’s die je voorgeschoteld krijgt. Waar ligt die grens tussen een goede progress foto en gewoon weg een hitsig plaatje?

Een beetje naakt is oké. Laten we alsjeblieft niet zo’n preuts volkje worden waarbij het zien van een nip-slip een soort heilige graal is. Ook ik sta geregeld halfnaakt voor de spiegel te poseren. Jij toch ook? Als ik dan een omg-you-are-so-hot-foto op mijn Instagram zet, weet ik dat ik daar reacties op ga krijgen. Ook al zit ik daar niet altijd op te wachten en gaan de reacties soms best wel ver. Dat vriendinnen dan onderling reageren of zelfs hele gesprekken aangaan onder mijn foto met “Is dat nou zijn knie of zijn piemel”, is best apart. Maar uiteindelijk kan ik er wel om lachen. Mijn vriendin trouwens ook.

Laten we eerlijk zijn. Instagram is een plek waar je foto’s plaatst die niet op Facebook thuis horen. Als je een foto van je blote reet post, wil je niet dat je gezellige en soms ietwat schunnige oom dit ziet. Het is dan vrijwel zeker dat als je net lekker met een plakje worst in de kring zit bij een eerst volgende verjaardag, die ene oom een opmerking gaat maken. Wil je niet. Maar als dit soort familieleden zich langzaam naar ‘ons’ platform bewegen, zoals jij zegt, wordt het straks een ander verhaal. Moeten we hiervoor ons gedrag op Instagram aanpassen of gewoon lekker zo doorgaan?

Uiteindelijk is het doel van zo’n foto om je progressie te laten zien. Je bent trots op wat je bereikt hebt en wilt dit graag met je trouwe volgers delen. Aan de ene kant ben je misschien opzoek naar een soort bevestiging (in de vorm van een compliment). Aan de andere kant wil je waarschijnlijk je volgers op hun beurt motiveren. Zo houden we elkaar lekker scherp en blijven we die lichamen van ons continue uitdagen. Dit doel zijn we echter met zijn allen een beetje voorbij geschoten. Het is zelfs zodanig uit de hand gelopen dat een nieuwe Instagrammer denkt dat dit norm is. Ze post een eerste foto. Volledig schaamteloos. In der string. “Hoi, ik ben Teuntje”.

Goede progress foto’s

Gelukkig zijn er nog genoeg fitgirls die net zoals jij weten hoe je een goede progress foto maakt. Soms wil je net even wat meer laten zien en is het prima om schaars gekleed voor de spiegel je beste pose eruit te knallen. Maar het ‘naakt’ zijn is zeker geen verplicht element voor de progress foto. Met kleren aan kun je ook prima showen wat voor een progressie je hebt geboekt.

Terugkomende op jouw vraag Anna, zou ik (en waarschijnlijk velen met mij) er zeker niet blij van worden als mijn vriendin zo op Instagram zou staan. Althans, niet de progress foto waarbij je meer bil ziet dan progressie. Of de profielfoto waarbij meer tiet zichtbaar is dan een gezicht. Mijn vriendin staat op haar beurt ook niet altijd te trappelen als ik haar vraag welke halfnaakte foto ik nu weer op Instagram zal plaatsen. Inmiddels is ze wel gewend aan de foto’s die ik post en de soms rare reacties die ik daarop krijg. Ik denk dat het belangrijk is dat je transparant en eerlijk bent waarom je die ene foto op Instagram post. Voor jezelf, je volgers, maar ook zeker voor je grote liefde. Mits je die hebt natuurlijk 😉

Nou Anna, dat was hem weer voor deze week. Ik heb het inmiddels bloedheet gekregen van mijn zoektocht naar goede progress foto’s om dit blog een beetje te ondersteunen. Mijn t-shirt gaat uit en ik ga er zelf maar weer eens voor staan. Ik zal proberen om mij ‘penisheuvel’ niet te veel in beeld te brengen… Pinky promise!

Anna, doe jij binnenkort ook mee aan een bikiniwedstrijd?

Anna en Ewout schrijven brieven aan elkaar, waarin ze iedere keer een prangende vraag, dilemma of frustratie beschouwen. Ewout vanuit het unieke oogpunt van de man, Anna op haar beurt vanuit het weergaloze oogpunt van de vrouw. Helemaal begrijpen zullen ze elkaar nooit, maar toch doen ze een poging. Niet geschoten is altijd mis! Dus als je prangende vragen, levenskwesties of dilemma’s hebt, leg ze aan ons voor in de comments hieronder. Schunnig, gênant en provocerend; Anna en Ewout deinzen nergens voor terug!

Hey-hoi Anna,

Fit zijn is superhip. De blogs en communities schieten als in kokosolie gebakken paddenstoelen uit de grond. Je gaat iedere werkdag naar de gym om als een verkapte cowgirl kettlebells boven je hoofd te slingeren, en in het weekend sta je als een drachtig paard de longen uit je lijf te hijgen op een crosstrainer. Eenmaal weer thuis mik je snel een eiwit-shake achterover en bak je smeuïge bananen-pannenkoekjes of een vezelrijke kwarktaart. Als je dit twee jaar hebt volgehouden dan is het tijd voor de volgende stap: een bikiniwedstrijd.

Dat iedereen steeds gezonder en bewuster gaat leven vind ik een hele goede ontwikkeling. Daarmee behoren foute hobby’s zoals sabbelen aan kankerstokjes en comazuipen hopelijk definitief tot het verleden. Ik vind dat we best goed bezig zijn met z’n allen! Hebberig dat we zijn willen wij mensen altijd meer. Fit zijn alleen is inmiddels al niet meer genoeg. Steeds meer ‘fitties’ zoeken het hogerop en schrijven zich massaal in voor een bikini-wedstrijd. Iets wat tot voor kort enkel was weggelegd voor een klein gezelschap en waar naar mijn weten een redelijk taboe op rustte. Een fascinerende verschuiving in de fitnesswereld.

 

Tussen de foto’s met bakjes vetvrije Griekse yoghurt en (zeer interessante) bil progressies door zie ik steeds vaker glinsterende kralen bikini’s en oranje gespoten gezichten voorbijkomen in mijn Instagram tijdlijn. Of ik het mooi vind doet er niet zo zeer toe. Maar deze wereld is ver weg van wat natuurlijk is. Het is opvallend dat steeds meer mensen, en vooral ook meisjes (iets met emancipatie), zich wagen aan deze vorm van fitness. Niet gek als bekende Instagrammers zich hier mee gaan bemoeien en de wedstrijden populairder maken. Als zelfs RTL Boulevard er een item over maakt, dan is het serieuze shit hoor. Ik ga alvast een bikini shoppen!

Kneiter veel eten en trainen om aan te komen in spiermassa en vervolgens weer heel veel afvallen om je spierbundels goed zichtbaar te maken. Er komt behoorlijk wat bij kijken, waarvan ik de helft niet eens weet, maar wel veel respect voor heb. De discipline en doorzettingskracht is enorm. Dat de modellen hun wedstrijdvorm maar enkele dagen kunnen vasthouden omdat ze zo laag in hun vetpercentage zitten vind ik echter wat unheimisch. Ik vraag me af of deze toch lichtelijk obsessieve manier van met je lichaam bezig zijn nog echt zo gezond is. Je vraagt ontzettend veel van je lichaam en zoekt je absolute grens op.

 

Ik vind het een fascinerende wereld, maar toch zul je mij nooit in een string op het podium zien shinen. Hooguit op een uit de hand gelopen vrijgezellenfeestje. En daarnaast matched oranje helemaal niet goed bij de kleur van mijn ogen. Nu voel je hem waarschijnlijk al aankomen Anna: sta jij binnenkort ook in een string op het podium? Glinsterende bikini aan en een lekker kleurtje op? Dan kom ik zeker kijken!

Ciao Ewout

P.s. ik ben ook heel benieuwd hoe andere Fit Girls deze nieuwe trend zien. Ongezouten meningen, kom maar door!

Benieuwd naar Anna’s antwoord? Lees het hier.

Draag je die leggings om je booty te showen? Of wat?

Anna en Ewout schrijven brieven aan elkaar, waarin ze iedere keer een prangende vraag, dilemma of frustratie beschouwen. Ewout vanuit het unieke oogpunt van de man, Anna op haar beurt vanuit het weergaloze oogpunt van de vrouw. Helemaal begrijpen zullen ze elkaar nooit, maar toch doen ze een poging. Niet geschoten is altijd mis! Dus als je prangende vragen, levenskwesties of dilemma’s hebt, leg ze aan ons voor in de comments hieronder. Schunnig, gênant en provocerend; Anna en Ewout deinzen nergens voor terug!

Hoi Anna,

Afgelopen weekend was ik bij de pop-up store van Jogha. De topjes, strings en leggings vlogen me om de oren. Nouja, dat tweede niet helemaal. Maar sommige dames hadden er geen enkel probleem mee om hun broek naar beneden te trekken terwijl ik pal naast ze stond. Het zal de adrenaline zijn geweest bij het zien van de 70% korting stickers. Want vrouwen en korting, dat is een dodelijke combinatie. Maar dat hoef ik jou natuurlijk niet te vertellen!

Toen ik niet meer naar twee witte billen stond te kijken en mijn vriendin netjes uit het pashokje kwam lopen in een hippe legging, begon er wat bij me te dagen Anna. Die leggings. Dat zit toch helemaal niet lekker? Zo’n strak ding tussen je naad. Ik zou helemaal gek worden en net als Nadal bij iedere move dat broekje uit mijn kont willen trekken. Bovendien zie je er alles in zitten. Van een uit de klauwen gewassen moedervlek tot een heuse cameltoe. Best confronterend soms.

yogapants_gif

Ik bedoel ja… uh… ja dat dus.

Toegegeven. Mijn eigen gym wear wordt ook steeds strakker. Met als resultaat dat het touwtje in mijn sweatpants meer bekijks trekt dan mijn groen/grijze ogen. Maar ik, als man, wil naast iets modieus ook comfort. Een beetje ruimte op bepaalde plekken is zeer gewenst. Met zo’n strakke legging zou ik juist de aandacht trekken van andere mannen, achtervolgd worden door giechelende meisjes (“Kijk hem nou in zijn maillot!”) en een toontje hoger zingen. Dus da motte we nie hebbuh, op zijn Rotterdams gezegd.

Leggings zijn complexe dingen. Net als vrouwen. Dus gek is het niet dat jullie elkaar opzoeken. Maar elkaar vinden blijkt een ander verhaal. “Nee, deze maakt me dik”. “Dat printje leidt teveel af”. “Schijnt mijn string hier in door?”. Zomaar een paar uitspraken die ik opving tussen de vliegende kledingstukken door. Een legging is dus niet zomaar een legging. Maar als je eenmaal ‘the one’ hebt gevonden en hem aantrekt, voel je je Jen Selter met een glimmende ronde bips.

Als billen-man vind ik het helemaal niet vervelend dat jullie de strakke variant verkiezen boven de seksloze, slappe hobbezakbroek. Graag zelfs. Af en toe leidt ‘ie me wel iets te veel af in de gym. Als jullie losgaan in het squat rack bijvoorbeeld. Dan komt alles op scherp te staan, staat de tijd even stil en kom ik pas weer ter aarde als je de gewichten op de grond laat kletteren. Eigenlijk mag ik niet kijken, dus dat probeer ik ook maar niet. Maar soms schiet mijn getrainde oog gewoon jouw kant op.

yogapants_gif
Oh well, hello there…

Maar zeg nou eerlijk, je trekt die legging aan om je booty gains te showen, right? Niet omdat ie zo fantastisch lekker zit. Je wilt mijn aandacht trekken. En als het niet lukt in de gym, dan zet je hem wel op Instagram. Of wil je indirect ook je mede Fit Girls imponeren? Je bent trots op je billen. Een flinke bil hebben is in. Net zoals deze verhullen in een kleurrijke legging. Je begrijpt mijn dilemma: wat is nou de èchte reden achter het dragen van die ogenschijnlijk beklemmende lapjes stof?

Ciao Ewout

P.s. bij deze tag ik alle girls van #FITGIRLCODE voor een mirror-booty-selfie om jouw brief terug wat extra ‘body’ te geven.

Benieuwd naar Anna’s antwoord? Lees het hier. 

Tip: benieuwd naar de Tiktok Legging die viral gaat? Hier vind je ‘m.

RE: Waddup met street flowen?

Anna en Ewout schrijven brieven aan elkaar, waarin ze iedere keer een prangende vraag, dilemma of frustratie beschouwen. Ewout vanuit het unieke oogpunt van de man, Anna op haar beurt vanuit het weergaloze oogpunt van de vrouw. Helemaal begrijpen zullen ze elkaar nooit, maar toch doen ze een poging. Niet geschoten is altijd mis! Dus als je prangende vragen, levenskwesties of dilemma’s hebt, leg ze aan ons voor in de comments hieronder. Schunnig, gênant en provocerend; Anna en Ewout deinzen nergens voor terug!

Hoi Anna,

Opgewonden zit ik je brief over ‘geile tieten’ te lezen. En nee, niet op die manier. Verbaasd, boos en met plaatsvervangende schaamte. Daar hebben we weer zo’n mafkees die je lastig valt op straat. Vunzig mannetje (hierna te noemen: Peter-Paul), sla jezelf. Spoel je mond met zeep. En val Anna nooit meer lastig! Maar de realiteit is helaas anders. Dat schunnige geschreeuw zit vastgeroest in zijn hart. Vroeger mocht Peter-Paul waarschijnlijk nooit mee doen met knikkeren, werd hij altijd als laatste gekozen met gym of had hij juist hele stoere vrienden waar hij af en toe iets van oppikte. In beide gevallen is Peter-Paul eigenlijk best wel zielig.

Ok. Ik probeer me nu te verplaatsen in de gedachte van de jongeman die jou beschreeuwde. Mhmm. Ja. Daar fiets je. Je shirtje wappert in de wind. Mhm. Nee, laat maar. Het lukt me niet. Als ik jou zo zag fietsen, zou ik denken: “Ah, net lekker gesport. Goed bezig meisje! Vette schoenen trouwens”. En dat heb ik in een split-second gezien. Daar hoef ik je niet seconden lang voor aan te gapen. Ikzelf, voel dus totaal niet de drang om naar vrouw-mensen te roepen. En ik hoef me daar ook zeker niet voor in te houden. Ik denk dat dit geldt voor 93% van alle mannen (boksje voor jullie). En dat andere spuis… die kom jij tegen op de fiets.

street flower
Mijn gezichtsuitdrukking toen ik je brief aan het lezen was

Mijn vriendin wek ik iedere ochtend met “goedemorgen prinses” en een kusje (kotszakje voor de zwakke magen onderons). Dit is ooit als grapje begonnen. Ze vond het leuk als ik haar prinses zou noemen, net zoals Ludo dat doet bij zijn GTST-dochter Nina. Ik vond het walgelijk. Maar ok. Inmiddels kan ik er iedere ochtend weer om lachen. Tussen de regels door noem ik de prinses ook vriend, gozer, klootzak en Harrie. Dat compenseert het zoetsappige gezwijmel. Ik street-flow mijn prinses dus wel eens binneshuis. Maar Bo weet dat dit met goede intentie is en ik er geen kwade bedoelingen mee heb. Meestal niet.

Vrouwen vinden het fijn om af en toe wat liefs te horen of complimentjes te krijgen, right? Had ik je al gezegd dat ik onder de indruk ben van je diepe squats? Bij deze. Peter-Paul heeft totaal niet de intentie om jou tijdens je fietstochtje een lekker gevoel te bezorgen. Dan had hij wel iets anders, op een iets subtielere wijze, tegen je gezegd. Een ‘verbale zaadlozing’ vind ik een erg mooie verwoording van je, hahaha! Aangezien ik visueel ben ingesteld, maak ik daar meteen een plaatje bij in mijn hoofd. Minder grappig. Terug naar Peter-Paul. Hij is niet opzoek naar een reactie van jouw kant. Peter-Paul is stoer en wil jou provoceren. Een reactie zal onverwachts zijn en hem afschrikken. Maar lieve meisjes, fiets toch maar hard door als je Peter-Paul ziet. Zonder iets terug te zeggen. Je weet immers nooit de intentie achter zijn bler over de straat.

Rationeel gezien kan ik er dus niet helemaal bijkomen. Laat ik het dan eens bekijken vanuit het perspectief van de oermens. Ik beeld me de volgende situatie in. Anna zit lekker op een rots een hert te ontleden die haar stamhoofd net gedood heeft. Daar komt Peter-Paul aanlopen. Zijn lul bungelt nonchalant in de wind (dat is al best confronterend natuurlijk). “Oehaka-boeka hoeehaaaheee bhaaaah!”, zegt Peter-Paul. Anna is geïmponeerd door de zware stem en het grove gereedschap van Peter-Paul en volgt hem naar zijn grot. Zoiets?

Een concreet antwoord op je vraag is er dus niet Anna. Dat het street flowen vervelend is beaam ik. Mijn eigen verklaring is dat het een schreeuw om liefde is. Niet direct van jou, maar van de omgeving. Peter-Paul heeft een knuffel nodig. Als hij liefde krijgt, zal hij het ook geven. Dan zal hij je de volgende keer enkel aankijken en een knipoog geven. Als ik Peter-Paul tegenkom zal ik hem erop attenderen, dat als hij je aandacht wilt, iets leuks en positiefs moet zeggen. Of zijn shirt uit moet trekken, een blikje Coca Cola opentrekken en dan wat roepen. Dat schijnt blijkbaar wel indruk te maken. En dat is precies wat ik nu ga doen.

Ciao, Ewout

P.s. die extra bestekzegels krijg ik ook regelmatig van kwijlende kassameisjes. Mijn bestekset is bijna compleet.

Meet Ewout: de eerste guy op #FITGIRLCODE

Ey hoi! Niet schrikken, hier een mannelijk figuur op #FITGIRCODE. Maar wees gerust. Ik houd net als jij ook van kittens, taarten bakken en schoenen kopen. Eigenlijk ben ik net als jullie. Maar dan anders. En juist daarom ga ik je wekelijks van een portie testosteron voorzien op #FITGIRLCODE En nee. Daar zitten geen calorieën in. 

(Deze foto is te cute om niet nog een keer in z’n geheel te posten. Afz. Anna)

guy op #FITGIRLCODE

Als je mijn aandacht wilt trekken in de gym, roep je ‘Ewout’ of trek je hele toffe schoenen aan. En een strak yogabroekje doet mij ook nog wel eens omkijken. Heel soms. 24 jaar geleden ben ik geboren in het land van regen, hagelslag en nuchterheid. Na een aantal jaren in Rotterdam te hebben gewoond ben ik deze zomer naar Amsterdam verhuisd. Beide steden vind ik awesome, so don’t blame me!

GUY OP #fitgirlcode

In mijn jeugd kon je mijn wapperende krullenbos in het wild bewonderen op het hockeyveld. Jaren lang heb ik op het hoogste niveau gespeeld. Kneiter hard trainen en wedstrijden door het hele land heen. Totdat ik door overbelasting eerst mijn linker- en vervolgens mijn rechter voet brak. Kort daarna, in december 2008, verloor ik mijn moeder door borstkanker. Ik zette er een punt achter en liet mijn grootste passie voor wat het was.

guy op #FITGIRLCODE

Mijn fitnessjourney begon na het zien van een shocking vakantiefoto, eind 2010, waarin ik mijn eigen lichaam niet meer in herkende. Door stress en verdriet was ik meer dan 10 kilo afgevallen en het vel hing letterlijk op mijn botten. Ik wilde weer winnen, me goed voelen en mijn atletische lichaam terug. Vechten. Vallen en weer opstaan. Inmiddels zijn we 5 jaar verder en voel ik me sterker en fitter dan ooit. Via mijn Instagram en blog probeer ik op een luchtige manier andere fitties (wie dit woord bedacht heeft: sla jezelf) te motiveren en inspireren om het beste uit jezelf te halen. Want een Oreo taart eten, je goed voelen en er ook nog ripped uitzien, dat wil jij toch ook?

GUY OP #fitgirlcode

Man VS. Vrouw

Terug naar #FITGIRLCODE. Vanaf heden zullen Anna en ik op #FITGIRLCODE brieven aan elkaar schrijven, waarin we iedere keer een prangende vraag, dilemma of frustratie beschouwen. Ik vanuit het unieke oogpunt van de man, Anna op haar beurt vanuit het weergaloze oogpunt van de vrouw. Helemaal begrijpen zullen we elkaar nooit, maar we gaan toch een poging doen. Niet geschoten is altijd mis. Dus als je prangende vragen, levenskwesties of dilemma’s hebt, leg ze aan ons voor in de comments hieronder. Schunnig, gênant en provocerend; Anna en Ewout deinzen nergens voor terug!

Ik vond één foto van mijn abs wel genoeg, maar Anna stond erop dat we er minstens twee in dit artikel plaatsten 😉guy op #FITGIRLCODE