Fit Girl Lotte went Mission Summit: Part I

mission summit

Onvoorstelbaar hoe snel de tijd soms kan gaan! De afgelopen maand is als een soort op hol geslagen stier aan mij voorbij gedenderd. Voor ik het door had stond ik met mijn Brabantse goede bedoelingen aan de voet van de freaking Mount Everest. Jeetje. Een kleine maand geleden bekroonde ik mijn reis naar Nepal voor Mission Summit tot een avontuur dat toen al een onuitwisbare indruk op mij zou achterlaten. Wist ik veel dat deze reis zoveel meer dan dat zou worden…

Flying solo

Op 7 april was het zo ver: mijn reis naar Nepal ging in één klap van pure fictie naar keiharde werkelijkheid. Waar ik mij dagenlang groot had weten te houden, bekroop de spanning mij genadeloos naarmate de dag vorderde. Inneens begreep ik niet meer waar ik in hemelsnaam mijn eeuwige kalmte had gelaten. Dezelfde kalmte die had bepaald dat het wél een goed idee was om mijn tas pas een paar uur voor vertrek in te pakken. De kalmte die mij had beloofd dat het allemaal wel goed zou komen, die mij af en toe troostend over mijn bol aaide. Waar was die rotzak als je hem het meest nodig had?

Daar stond ik dan, voor de incheck-balie, bepakt en bezakt met een ietwat overdreven grote duffel gevuld met mijn Brabantse goede bedoelingen. Zou ze het zien, die mooie Emirates stewardess? Zou ze zien dat dit mijn eerste solo reis zou worden? Langzaam stak ik mijn neus wat hoger in de lucht, de onzekerheid en spanning verbloemende. Vijf pietluttige seconde later stond ik met mijn boarding-pass en paspoort weer aan de zijlijn. Over enkele seconde zou ik mijzelf nog één keer omdraaien, nog één laatste keer naar mijn liefhebbende ouders zwaaien. Adem in, adem uit en vooral blijven lachen, Lot: daar gaan we dan!

mission summit

Mission Summit: First things first

Eenmaal aangekomen op het hectische vliegveld in Kathmandu, waar een bagageband schijnbaar overbodige luxe is, begon het vakantiegevoel eindelijk in te dalen. Alsof de doldwaze dagen van de Bijenkorf en de uitverkoop bij de V&D op dezelfde locatie plaatsvonden, ZO druk was het er. Eenmaal buiten werden we keurig opgewacht door een Nepalese werknemer van Arnold Coster expeditions, onze uit Nederland afkomstige expeditieleider. Terwijl deze jongeman ons naar het busje begeleidde, viel mijn blik op een kleine Nepalese vrouw die al lachend en wuivend met een prachtig gekleurd sjaaltje mijn kant op leek te komen. Een fractie van een seconde later werden mijn puur Hollandse en geldbewuste reflexen flink op de proef gesteld toen de kleine Nepalese vrouw het sjaaltje om mijn nek dreigde te knopen. Mijn trotse ‘mama, ik heb goed naar je geluisterd’- gevoel dat voortkwam uit mijn geslaagde uitwijkingsmanouvre, maakte snel plaats voor pure schaamte toen bleek dat ze de vrouw van onze expeditieleider én een van de meest gerespecteerde vrouwelijke bergbeklimster van Nepal was. Major oops: way to go Lot, de eerste blunder heb je al te pakken en je bent nog niet eens één uur in het land…. Waar gaat dit heen?

De daaropvolgende dagen bleven de blunders uit en bleek het solo reizen mij beter af te gaan dan gedacht. Ik stond heerlijk vroeg op, settelde mij met een ontbijtje in de hotel-tuin om te bloggen en ging op souvenirsjacht in de drukke winkelstraten van Kathmandu. De rest van de dagen stonden in het teken van voorbereiding. Voorbereidingen op onze zware trektocht door de Himalayas. Voorbereidingen voor alle blogs en vlogs die deze reis zouden gaan vereeuwigen. Voorbereidingen, maar vooral ook genieten van de luxe en de fysieke rust die Kathmandu te bieden had voor we back to basic zouden gaan. Mijn uitrusting werd gecheckt, de laatste spullen werden ingeslagen en er werd traditiegetrouw afgesloten met een laatste avondmaal bestaande uit veel vlees en groente: iets wat de daaropvolgende weken uit mijn voedingspatroon geschrapt zou worden. Het was die bewuste avond: nietsvermoedend zat ik, not so Fit Girl-ish, aan mijn gin-tonic te lurken terwijl alles begon te schudden. Waar veel Nepalezen opveerden uit hun stoel, zenuwachtig door de ruimte ijsbeerden en benauwde kreten slaakten, had ik een bijna tastbaar vraagteken boven mijn hoofd hangen. Weer eentje die ik van mijn bucketlist kon afstrepen: het was een naschok van de aardbeving die Nepal eerder al zo hard getroffen had. Ondanks dat deze korte beving een goede afloop kende, fungeerde hij voor mij als een reality-check: er zaten wel degelijk risico’s aan de reis die we de komende week af zouden gaan leggen met team Mission Summit. Mijn gezonde spanning begon zich weer naar de oppervlakte te werken: morgen is het dan zo ver, let the adventure begin!

mission summit

Ben jij benieuwd op welk avontuur ik ben geweest? Lees dan dit artikel: Fit Girl Lotte goes Mission Summit!. Inmiddels zijn wij weer veilig terug, maar Niels, oprichter van Mission Summit én MS-patient, is nog steeds in de Himalayas en hoopt de komende weken naar de top van de Mount Everest te kunnen klimmen. Waarom? Om zoveel mogelijk geld op te halen voor Stichting MS research voor verder onderzoek naar MS. Je kunt nog steeds doneren voor onze actie via deze link & houd ook mijn instagram (@lifewithlot) in de gaten: ik mag namelijk onwijs toffe prijzen verloten onder alle donateurs!

Omdat ik jullie niets wil onthouden van deze onwijs indrukwekkende trip, zal ik mijn dagboek in delen posten: so stay tuned voor part II.

Liefs, 

Lot

Perfectly Imperfect: Maartje’s strijd tegen MS!

Kort geleden vertelde ik jullie dat ik op avontuur zou gaan. Niet zomaar een avontuur, nee: een avontuur dat nú al een onuitwisbare indruk op mij heeft gemaakt! Over slechts anderhalve week vlieg ik naar Kathmandu om daar, samen met Team Mission Summit, de Mount Everest te beklimmen voor MS: Fit Girl Lotte goes Mission Summit.

1 op de 1000 Nederlanders is slachtoffer van MS

Ik vertelde in datzelfde artikel dat maar liefst 1 op de 1000 Nederlanders slachtoffer is van deze genadeloze sluipschutter. 1 op de 1000, alleen al in Nederland. Ik schrok van dit getal en had eerlijk gezegd géén idee dat het zó ernstig was. Sinds ik dit avontuur ben begonnen, realiseer ik mij meer en meer hoe groot de impact is wanneer je de diagnose MS met je meezeult. De topper Niels van Buren zeult deze diagnose tijdens onze expeditie zelfs helemaal mee naar de top van de Mount Everest. Kon hij het maar daar laten: begraven onder een hoopje sneeuw, traditiegetrouw afgetopt met een Nederlands vlaggetje. Kon hij het maar daar laten en er nooit meer last van hebben: if only…..

Door ditzelfde avontuur ontmoette ik ook de mooie, jonge Fit Girl Maartje Havermans (25). Ik volgde Maartje al een tijdje via instagram, ze inspireert mij en houdt mij gemotiveerd: we hebben immers enorm veel gelijkenissen. Zo is ook Maartje meer dan 20 kilo afgevallen en draagt ze haar stempel Fit Girl dagelijks met trots. Dat Maartje ook een andere stempel in haar bezit had werd mij later pas duidelijk. Eerlijk gezegd zou ik willen dat ik dit artikel nooit had hoeven schrijven, want je raadt het al: ook die mooie, jonge Maartje zeult de diagnose MS met zich mee. Lees haar verhaal hier…

De diagnose

Oktober 2013, inmiddels alweer bijna drie jaar geleden. Ik was een hele normale jonge meid die vol in het leven stond. Ik werkte fulltime in de horeca en was inmiddels al flink wat kilo’s kwijt. Dit laatste heeft er voor gezorgd dat ik een nieuwe passie ontwikkelde: koken, bakken en sporten zoals een echte Fit Girl betaamt. De gaatjes die nog overbleven in mijn agenda vulde ik met avondjes stappen, etentjes en andere dingen die iedere jonge meid doet. Terwijl ik genoot van mijn drukke bestaan, de vermoeidheid negerende, groeide er iets in mij. Ik was mij hier natuurlijk totaal niet van bewust: iedereen die in de horeca werkt zal immers erkennen dat vermoeidheid een van je vaste klanten is.

quote1

Terugkijkende weet ik dat het dáár al begon, dat dat de eerste tekenen waren. Niet lang daarna bekroop het volgende symptoom mij, beginnend bij de puntjes van mijn tenen. Een tintelend en doof gevoel dat voor mij pas alarmerend werd toen het langzaamaan mijn hele voet opeiste en, als een doorgewinterd commando, genadeloos verder marcherend naar mijn benen. De huisarts startte zijn anamnese en schreef dit beangstigende gevoel in mijn benen toe aan een zouttekort door mijn té gezonde levensstijl. Terugkijkend op de situatie was ik op dat moment ook wel erg obsessief bezig met afvallen. Met mijn diagnose op zak verliet ik de huisartsenpraktijk, maar gerust was ik niet. Terecht, bleek later. Nadat het gevoel mijn volledige benen had veroverd, zette het gestaag door naar mijn romp. Ik herinner mij dat gevoel nog als de dag van gister. Het was alsof er een hele strakke band om mijn buik heen zat die een oneindige hoeveelheid druk op mijn buik uitoefende. Ik ben echt niet iemand die de deur plat loopt bij de huisarts, integendeel zelfs. Toch ben ik weer terug gegaan. Ik ken mijn lijf en ik wist zeker dat er iets niet goed zat. Wederom herhaalde mijn huisarts het hele riedeltje en deze keer was de diagnose: onbewuste hyperventilatie. Hij schreef mij een kalmeringsmiddel voor om dit te verminderen, wat tot gevolg had dat mijn vermoeidheid naar een heel ander level werd getild. De aanhouder wint bleek later, enkele dagen later lag ik onder de MRI waar Q-music het oorverdovende geluid moest bestrijden. De uitslag zou een maand op zich laten wachten en mijn geduld werd voor de zoveelste keer op de proef gesteld.

quote2

Dit ging echter ook gepaard met steeds heftiger wordende en angstaanjagende symptomen. Mijn benen begonnen te protesteren, normaal lopen zat er gewoonweg niet meer in. De wanhoop nabij baande ik mij weer een weg naar mijn huisarts, die uiteindelijk voor een opname in het ziekenhuis heeft gezorgd. Door middel van een ruggenprik testten ze mijn hersenvocht. Diezelfde dag moest ik ook starten met een drie dagen durende prednison-kuur die mijn klachten zou verminderen. De eerste twee dagen spendeerde ik in het ziekenhuis met een infuus in mijn hand. De derde dag mocht ik naar huis en hoefde ik alleen voor de kuur even naar het ziekenhuis. Ik voelde opluchting: dit zou ervoor zorgen dat alles weer ‘normaal’ zou worden. Niets bleek echter minder waar. De klachten verergerden eerst flink voordat er überhaupt een spoor van verlichting te bekennen was. Na drie weken volgde de uitslag. Op 21 oktober 2013 kreeg ik, Maartje Havermans, de diagnose Multiple Sclerose.

Ik heb MS, en nu…..

Alles wat er na de uitspraak van dát vonnis door de arts werd gezegd is compleet aan mij voorbij gegaan. In mijn slechte weken heb ik namelijk het stomste gedaan wat je in zo’n situatie kan doen: mijn symptomen googelen. Multiple Sclerose was een van de eerste diagnoses die Google op mij los liet, met alle bijbehorende horrorverhalen. Ik was gedoemd, mijn leven eindigde hier. De werkelijkheid was echter dat ook met deze diagnose de zon iedere dag weer op zou komen en ik er mee moest leren leven. Terugkijkend heeft dit proces van acceptatie niet heel lang geduurd. Ondanks het feit dat ik veel dingen op heb moeten geven, waaronder mijn fulltime horeca-baan, vond ik stukje bij beetje mijn balans en leerde ik met mijn MS omgaan.

1 op de 1000 Nederlanders is slachtoffer van MSquote3

Mijn lichaam werd mijn kompas, waar ik blindelings op moet afgaan. Moet ja, want wanneer ik mijn eigen route uitstippel en alle stop-bordjes negeer raakt mijn motor oververhit en krijg ik een terugval. Ik heb namelijk de variant van MS die werkt in aanvallen: zolang ik goed naar mijn lijf luister, mijn leven plan en uitbalanceer gaat het eigenlijk best prima met mij. Doe ik dit niet? Dan slaat mijn MS genadeloos toe en worden de meest simpele lichamelijke functies voor mij bijna onmogelijk. Die aanvallen zijn verschrikkelijk. Lopen, praten en ademen, eigenlijk gewoon het in leven blijven, worden ontzettend zwaar en vermoeiend. Die momenten zijn onwijs beangstigend: de controle over je lijf is op zo’n moment ver te zoeken. Gelukkig komen deze aanvallen, zolang ik rustig leef en mijn energie doelgericht inzet, momenteel nog maar weinig voor. Ik ben hierdoor bewuster geworden, zowel van mijn lijf als van mijn algehele leven. Voorheen leefde ik met de dag, deed ik waar ik zin in had en dacht ik niet aan de toekomst. Ook at ik obsessief clean en sportte ik veel te veel waardoor ik mijn lichaam nauwelijks de kans gaf om te herstellen. Vooral in de eerste maanden na mijn diagnose was mijn MS een confronterende spiegel. Eentje met driedubbele optische zoom, die ervoor heeft gezorgd dat ik nu een stuk minder kortzichtig ben. De dingen die ik voorheen als vanzelfsprekend zag, waardeer ik nu enorm. Tegenslagen ervaar ik niet snel meer als tegenslagen. Zo realiseer ik mij nu ook als nooit te voren dat ik ongelimiteerd blij mag zijn met hoe het momenteel met mij gaat.

fotomaartje

Hulde aan Mission Summit!

Toen ik hoorde dat Lotte zich hard ging maken voor Stichting MS Research vond ik dat meteen geweldig. Ondanks dat het nu erg goed met mij gaat, weet ik dat dit morgen ook heel anders kan zijn. Daarnaast zijn er veel mensen die dagelijks erg veel last hebben van hun MS. Die hun dagen in bed spenderen omdat de meest basale fysieke handelingen al te veel gevraagd zijn. Voor die mensen, en voor mij, is het vinden van een genezing eigenlijk al te laat. Maar ik weet zeker dat zij het met mij eens zullen zijn dat wij ontzettend graag willen dat anderen deze ziekte bespaard zou kunnen blijven. Een MS- vrije wereld. Ja, dat zou geweldig zijn. Ik wil daarom Lotte onwijs veel succes wensen tijdens haar expeditie naar het Mount Everest Basecamp en ga haar zeker steunen. Dit geld gaat namelijk niet naar haar of naar Fitgirlcode. Nee, dit geld gaat écht naar waar het hoort: namelijk naar Stichting MS Research zodat zij verder kunnen met hun zoektocht naar een genezing voor MS. Doneren kan via deze link.  En serieus lieve mensen, iedere euro telt en helpt ons echt!

LEEF!

Tot slot wil ik jullie graag meegeven om van het leven te genieten, Fit Girl of niet. Hoewel gezond en fit zijn de kwaliteit van je leven enorm verbetert, is er zeker ook meer in het leven dan een afgetraind lichaam en zichtbare abs. Geniet van de kleine dingen en blijf niet te lang in de tegenslagen van het leven hangen: beweeg met ze mee, er is ALTIJD een andere mogelijke weg! Dit laatste geldt ook voor je doelen en toekomst. Wil je iets bereiken in het leven? Ga er dan voor de volle 100% voor en laat je leven niet leiden door de ‘wat als’-en. Ik wil bijvoorbeeld ontzettend graag mijn eigen praktijk beginnen wanneer ik mijn opleiding gewichtsconsulent en sportvoeding heb afgerond. Helaas wordt dit bemoeilijkt door de overheid gezien ik MS heb en ze er dus vanuit gaan dat ik dit niet kan, maar ik kom er wel: hoe dan ook! Zorg dat JIJ je leven leidt en niet andersom, the sky isn’t even the limit. En als allerlaatst: geniet van je Fit Girl bestaan en van iedere work-out die je kan doen. Dit vrije bewegen is helaas niet voor iedereen weg gelegd.

fotomaartje1

Begin iedere workout met een dansje

Wauw. Nooit had ik verwacht dat het interview met Maartje mij zoveel zou doen. Het uitwerken hiervan heeft me dan ook meerdere dagen gekost. Ik hoop dat het jullie Fit Girls ook aan het denken zet. Dat jullie voortaan iedere workout beginnen met een dansje en een immens grote lach op je gezicht. Ik hoop dat jullie, net als ik, geïnspireerd raken door Maartje en door haar kijk op het leven nu.

Zoals Brace zingt: ‘Vraag jezelf eens af, ben je blij met het leven dat je leeft elke dag. En waar vind je de kracht om te doen wat je voelt, ook als niemand je snapt.’. Dat is denk ik één van de belangrijkste inzichten die ik heb overgehouden aan dit interview: Leef je leven zoals JIJ dat wil en laat je daardoor niet leiden door eventuele angsten of meningen van anderen.

Ik wil Maartje graag enorm bedanken voor haar openhartigheid naar mij, maar zeker ook naar jullie. Maartje, ik vind je onwijs krachtig en heb diep respect voor de manier waarop jij omgaat met deze verschrikkelijke ziekte. Jij hebt ervoor gezorgd dat ik vol vastberadenheid naar Nepal vlieg op 7 april. Lieve Maartje, deze is voor jou!

 Wil jij Maartje ook volgen? Dat kan via Instagram!

 

Noot van de redactie: Inmiddels is Lotte weer terug en volgt er binnenkort een verslag van haar reis.

IMG_4633

Fit Girl Lotte goes Mission Summit!

1 maart 2016, 6.00. Ik open mijn ogen en staar naar het plafond boven mijn bed terwijl er een frons over mijn gezicht heen trekt. Een frons die wordt veroorzaakt door het harde nadenken: heb ik het gedroomd of is het echt? Ik heb namelijk gister een ontzettend spannende handdruk gegeven. Een handdruk die ervoor zorgt dat ik mij over iets meer dan een maand midden in één groot avontuur ga bevinden. Een prachtig avontuur dat er keer op keer voor zorgt dat er een golf van emotie en kippenvel door mijn lichaam gaat als een soort genadeloze wervelwind. Een prachtig avontuur dat nu al een onuitwisbare indruk op mij heeft gemaakt en hopelijk, na het lezen van dit artikel, ook bij jou. Mijn avontuur? Fit Girl Lotte goes Mission Summit!

Mission Summit

Ja leuk, ‘Fit Girl Lotte goes Mission Summit’, maar wat is Mission Summit eigenlijk? Mission Summit is een stichting die in 2011 is opgericht door een groep vrienden die de Kilimanjaro zijn gaan beklimmen. Kort voor deze tocht kreeg één van de deelnemers, Niels van Buren (inmiddels 37 jaar), de diagnose MS. Een ontzettende klap kun je je voorstellen, eentje die je leven op slag verandert, helemaal gezien er nog geen genezing bestaat. Niels en zijn vrienden hebben het hun missie gemaakt om, al klimmend, geld in te zamelen voor onderzoek naar MS. Om dit voor elkaar te krijgen hebben Niels en zijn vrienden over de jaren heen, na de beklimming van de Kilimanjaro, hun inspirerende en onzelfzuchtige missie voortgezet door meerdere bergen te beklimmen met een klapper als einddoel: de Mount Everest.

#togetherwemovemountains

Toen Fit Girl Shelley mij hierover vertelde was ik meteen geroerd. Waar ik normaal mijn emoties goed aangelijnd heb, vlogen ze nu als een soort ongeleid projectiel door mijn lijf. Kippenvel, een brok in mijn keel, tranen die op het punt stonden om in een soort massive waterval over mijn wangen naar beneden te komen: sprakeloos was ik. Het overviel me enorm, maar één ding was duidelijk: vanaf moment één werd ik ZO geïnspireerd door Niels en zijn vrienden. Het was voor mij bijna onvoorstelbaar dat iemand die eigenlijk al zo hard moet werken voor de normale handelingen in zijn leven, voor anderen de freaking Mount Everest zou gaan beklimmen. Niet zomaar een flauw heuveltje, nee: de genadeloze & heftig-hoge Mount Everest. Wauw. Wederom volgde er een vloedgolf aan gevoelens en gedachten. Als Niels de Mount Everest gaat beklimmen om geld op te halen voor een wereld zonder MS, dan MOET ik toch ook iets kunnen doen?!

Enkele dagen later kreeg ik de vraag of ik het leuk zou vinden om mee te gaan met de expeditie, samen met team Mission Summit. Het nare gevoel van onmacht dat mij in die tussenliggende dagen heeft beziggehouden, verdween bijna als sneeuw voor de zon. JA, count me in! Van 8 tot 25 april ga ik mee met de expeditie om geld op te halen voor onderzoek naar MS. Gezien het voor mij als ongetrainde & onervaren berg-maagd (lees: nog nooit gedaan) niet haalbaar en verantwoord is om Niels te vergezellen naar de top op 8848 meter hoogte, klim ik samen met zijn team met Niels mee tot het basiskamp van Mount Everest op 5357 meter hoogte. In 9 dagen tijd leggen we deze trektocht naar het basiskamp af, waarna we afscheid nemen van Niels en weer rechtsomkeert naar beneden gaan. Ontzettend spannend vind ik het, want óók die tocht is niet zomaar een alledaagse wandeling: het wordt koud, zwaar, ontzettend vermoeiend en dan heb je nog de ijle lucht, maar bedenkend dat Niels als MS-patiënt volledig naar de top gaat, MOET ik dit gewoon doen!

Uiteraard sluit ik mij volledig aan bij de doelstelling en missie van Mission Summit: zoveel mogelijk geld ophalen voor onderzoek en uiteindelijk een wereld zonder MS. Eén op de duizend Nederlanders draagt deze zware diagnose met zich mee, wat maakt dat er een ontzettend grote kans bestaat dat JIJ ook iemand kent die deze ziekte heeft. Mijn avontuur, deze expeditie, draag ik op aan hen. Aan de ontzettend dappere Niels, maar ook aan jouw kennis, vriend of familielid, die iedere ochtend moet vechten om überhaupt uit bed te kunnen komen. Ik zal zwoegen voor hen: mijn bloed, zweet en tranen zijn voor jullie, strijders!

Help mee!

Hoe jij mij kan helpen? Gedurende de aanloop naar mijn expeditie zal team Fitgirlcode op verschillende manieren proberen om zoveel mogelijk geld op te halen voor onderzoek naar MS. Daarnaast kun je vanaf NU geld doneren via deze link, iedere euro helpt ons dichter bij een MS vrije wereld te komen: together we move mountains! Met Fitgirlcode bereiken we meer dan 100.000 vrouwen. Stel je voor dat maar wanneer maar 10% van jullie een tientje doneert, dat we al een KWART van het totale doel bijdragen? We kunnen samen zo veel betekenen voor MS dus jouw donatie telt ECHT mee! And last but certainly not least: LEEF & realiseer je dat het kunnen zijn van een Fit Girl niet zo vanzelfsprekend hoeft te zijn!

De komende tijd ga ik jullie door middel van artikelen op de hoogte houden van mijn aanloop naar mijn expeditie. Tijdens mijn trektocht kun je mijn prachtige avontuur en strijd tegen MS volgen via mijn snapchat (Lifewithlot) & Instagram (@lifewithlot).

Vecht je met me mee?

Liefs,

Lot

mission summit

(VLNR: Fit Girl Lotte goes Mission Summit + Evelien, vriendin van Niels en secretaris van Mission Summit)

 

Bron headerfoto: bhmpics.com