Triathlon 010: I nailed it! BAM

YES I did it! Zaterdag 1 augustus kan in de boeken: mijn allereerste Triathlon is een feit en ik ben super TROTS, BLIJ, OPGELUCHT, ALLES! Wat een heerlijk gevoel is dat als je met een heerlijke dosis adrenaline start en daarna finisht en je vrienden en familie in de armen kan vliegen. De afgelopen dagen na de wedstrijd zat ik op een roze wolk en moest echt even bijkomen. Een mooi moment voor een flashback…

Rust & emoties

De week voorafgaand aan de raceday is een beetje een rare week, want na wekenlang trainen op een hoog intensief niveau moet je dat dan een beetje afbouwen om op die wedstrijd alles te kunnen geven. Zoals ik beschreef in mijn vorige blogpost had ik op woensdag mijn generale training gehad en daarmee was het dus basta… Ehmmmm, NOT, haha ik had per ongeluk expres mijn fiets op mijn werk laten staan en die kon ik dan net zo goed HARDLOPEND ophalen 🙂

Kortom, ik was inmiddels veel te actief geworden om stil te kunnen zitten. En natuurlijk liep de spanning lekker hoog op, dus mentaal was ik mezelf ook aan het klaarstomen. Dit resulteerde erin dat ieder gesprek dat ik had over de Triathlon ging… Jawel! I EAT, BREATH AND SLEEP Triathlon en was gewoon ready to go!

Foto week 6 fiets

Raceday

Ondanks dat ik pas in de wave zat van 14:00 uur wilde ik er ruim van tevoren zijn. De sfeer proeven, mijn voorgangers zien, voorbereiden, niks missen. Eigenlijk was ik gewoon NERVOUS as hell, want ik werd echt om 6:30u al wakker om vervolgens 4 keer mijn tas in en uit te pakken en 3 keer naar de wc te gaan… Nou, had ik dat alvast gehad 😉

Wat een heerlijk gevoel kreeg ik over me heen toen ik het wedstrijdterrein opliep: whaaaaaa, nu gaat het echt gebeuren! Ik zag mijn teammaatjes van Team Gers! en dan merk je wel die verbondenheid dat je ‘samen dit wel even gaat doen’… Ik hou zo van zulke dingen he. Dus hopla, het parcours verkennen, racefiets afstellen en omkleden om vervolgens met je hele startwave naar het zwemdek te gaan.

Pages: 1 2 3 4