Karlijn op Thaibokskamp: de allerlaatste week

thaibokskamp

Mijn laatste week is ingegaan, met nog twaalf trainingen te gaan begint het einde nu echt in zicht te komen, hoe erg ik het ook naar mijn zin heb. Waar ik me de afgelopen weken altijd bewust ben geweest van de risico’s op blessures en oververmoeidheid, laat ik die gedachten deze week varen. Onder het mom van hard gaan, geef ik iedere training alles wat ik heb en probeer ik echt alles uit deze laatste week te halen. Mijn spar sessies worden, met toestemming van mijn Thaise tegenstanders, harder en tijdens de drie rondes op de pads met de trainers worden er oneindige aantallen kicks van me verwacht en kan ik mijn handen niet laten zakken zonder hiervoor afgestraft te worden met een (gecontroleerde) tik in mijn gezicht. 

In de tegenaanval

In ruil voor mijn harde werken belonen de trainers me zo nu en dan met een welgemeend compliment. Nou zijn ze altijd al super supportive geweest en motiveren ze iedereen met positieve feedback, maar deze week is het anders. Een schouderklopje of een oprechte “Wow, really good Kay!” geven me weer nieuwe energie voor de volgende rondes. Mijn one-minute water breaks worden trouwens de helft van de tijd geïnterrumpeerd door aanvallen van trainers, waarop ik steevast in de tegenaanval ga. Keer op keer realiseer ik me net te laat dat ik het nooit van deze jongens ga winnen en dat ik beter gewoon mijn rust kan pakken. Vervolgens bij de volgende pauze counter ik weer een trap tegen mijn bovenbeen met een trap in de zij van een trainer, die dan mijn been pakt en me zonder verdere aankondiging op de grond mikt. Dit alles trouwens zonder kracht en met heel veel gelach van beide kanten.

thaibokskamp

De ring in

Veel mensen vragen me of ik na al dit trainen ook daadwerkelijk wil vechten. Het was nooit mijn intentie om daadwerkelijk te gaan vechten toen ik met kickboksen begon. Eerlijk gezegd vond ik sparren een hele lange tijd helemaal niks en noemde één van mijn trainers me zelfs knuffelbeer omdat mijn spar sessies altijd te lief en rustig waren. Maar zoals ik in mijn vorige blog al schreef begint het steeds meer te kriebelen om de ring in te gaan. Nou is het in Thailand mogelijk om op vrijwel ieder niveau te vechten en zou ik het nu best tegen een andere toerist op kunnen nemen, maar zo sta ik er niet in. Als ik vecht wil ik daar volledig klaar voor zijn, zowel fysiek als mentaal. Mijn trainers denken dat ik daarvoor nog twee maanden nodig zou hebben en dat vind ik een mooie schatting. De komende maanden ben ik echter aan het reizen, maar ik wil sowieso in 2017 die ring in. Als dat gebeurt, zullen jullie het ongetwijfeld meekrijgen.

Mijn tijd bij de Sumalee Boxing Gym zit er helaas op. Het waren vier fantastische weken waarin ik ontzettend veel heb geleerd, nieuwe spieren heb gekweekt, vriendschappen voor het leven heb gemaakt en van iedere dag heb genoten. Vond je het leuk om mijn blogs te lezen? Ik ga er ook na dit kamp gewoon mee door! En ben je zelf geïnspireerd geraakt om op Muay Thai kamp te gaan of een andere actieve reis te boeken? Er komt volgende week een blog met tips voor het boeken van zo’n sportieve reis. Bedankt voor het volgen van mijn avontuur!

Meer van mij zien? Lees dan al mijn artikelen of volg me dan op Instagram op @kayonherway

thaibokskamp

thaibokskamp

Karlijn op Thaibokskamp: week 3

thaibokskamp

Na een zondag waarop ik mijn dag volledig gestrekt in bed, in het zwembad, op de ligstoelen naast het zwembad en op de plofzakken in de yogastudio doorbracht is het tijd voor week drie. Omdat alles tot nu toe voor de wind is gegaan, heb ik een donkerbruin vermoeden dat week drie zwaarder gaat worden. Op maandagmiddag wordt dit vermoeden bevestigd als ik iets te vaak en te hard met mijn wreef tegen de zak en tegen de pads die de trainers omhoog houden aantrap. Het is de bedoeling dat je je scheenbeen gebruikt, maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. De volgende dagen train ik met verband en doe ik mijn rechter trappen zonder kracht. 

Dinsdagmiddag is de eerste keer dat ik er echt even klaar mee ben, ik sta als een natte washand tegen de zak aan te slaan en de trainer is not amused als ik alles wat ze me de afgelopen twee weken hebben geleerd vergeten lijk te zijn. “Come on woman heigh, what you do?!” Er zit maar één ding op, een rustdag nemen. Of tenminste… een rustochtend. Hoewel ik woensdagochtend al lang voor de half 8 training wakker ben, blijf ik in bed liggen. Ik rol mijn luxaflex omhoog en zie mijn buren hun handschoenen en bandages pakken en met flessen water onder hun arm naar de gym lopen. Daar lig ik dan, chillend in mijn bedje en ik voel me niet eens schuldig. Als ik na een tijdje besluit bij de training te gaan kijken, voel ik me misschien wel nog beter. 100 sit-ups, 20 burpees, 30 push-ups – ik stond erbij en ik keek ernaar.

Vorige week gemist? Lees hier week 2 van Karlijns avontuur >

thaibokskamp

Back in the game

Vanaf woensdagmiddag ben ik back in the game. Volledig opgeladen spar ik me helemaal suf, trap ik de zak zo hard als ik kan en maak ik bokscombinaties waarvan ik niet wist dat ik ze kon. De rest van de week leer ik veel nieuwe dingen terwijl mijn zelfvertrouwen groeit. Dat zelfvertrouwen is vervolgens de basis voor nog mooiere acties omdat je met geloof in jezelf een heel eind komt. Aan het einde van de week spar ik zelfs met trainers (lees: deze mannen hebben 200-300 wedstrijden op hun naam staan) en begin ik te dromen over het vechten van een serieuze wedstrijd, maar ik weet dat het daar nog een beetje te vroeg voor is.

Mijn ochtend ren routine zit er nog in en ik herken inmiddels iedereen die tussen half 7 en half 8 deze weg neemt. De vrouw met haar vier zoontjes op één scooter, de man die met zijn sikkel van boom naar boom fietst om er – zonder duidelijke reden – takken vanaf te zagen en alle mannen in paarse shirts (die op hun scooter onderweg zijn naar hetzelfde bedrijf in de haven) zeggen me allemaal gedag, terwijl ik er hijgend een “sawadee kha” uitpuf.

Nu ik op driekwart van mijn kamp ben, begint het einde te naderen. Het aftellen is begonnen maar ik wil hier nog helemaal niet weg. Het is altijd zo leuk tijdens de trainingen en het kamp is een beetje mijn thuis geworden. De vriendschap met andere gasten groeit en ik kan me geen dagen voorstellen waarop ik niet door 7 vriendelijk lachende trainers goedemorgen geheten word en vervolgens net zo vriendelijk lachend onderuit word gehaald – en iedere keer weer verbaasd met mijn rug op de mat beland. Om het vertrekken wat makkelijker te maken heb ik mezelf alvast beloofd dat ik hier snel terugkom.

Meer van mij zien? Lees dan al mijn artikelen of volg me dan op Instagram op @kayonherway