Elise deed mee aan de Batavierenrace + een persoonlijke update

Mijn naam is Elise en ik ben vanaf heden de gloednieuwe gastblogger van FGC. Naast het schrijven van leuke en inspirerende lifestyle blogs zal ik jullie ook meenemen in mijn journey naar een nieuwe, energieke en vooral gezonde lifestyle. Mijn baseline vanaf nu is om een gezond en gelukkig leven te leiden door middel van gezond eten, trainen en het gevecht met de negatieve gedachtes aan te gaan en deze te vervangen met positieve. 

Hi there! Een tijdje terug schreef ik over mijn road to recovery (link naar eerste artikel) en mijn doel om mee te mogen rennen in de studenten estafette de Batavierenrace. Zoals de titel waarschijnlijk al heeft verklapt: YES, dit is me gelukt! Benieuwd hoe de rit is verlopen en hoe het inmiddels met mij gaat? Dat zal ik jullie vandaag uitgebreid vertellen. 

Ja-woord

In januari schreef ik mijn eerste artikel, dat in maart werd gepubliceerd hier op FCG. In dit artikel vertelde ik dat ik mee wilde rennen met mijn huisgenoten tijdens de Batavierenrace. Destijds mocht ik nog niet hardlopen van mijn diëtiste en dit kon eigenlijk fysiek ook nog helemaal niet. Toen ik begin maart het laatste stapje naar een gezond gewicht zette, mocht ik na wat afspraken te hebben gemaakt over extra voeding, eindelijk één keer per week weer hardlopen. Ik was door het dolle heen!

De Batavierenrace

De Bata: Je weet precies wat het is en wat het inhoudt, óf je hebt er echt nog nooit van gehoord. De grootste estafetteloop ter wereld, wordt jaarlijks gehouden in April en wordt gelopen van Nijmegen naar Enschede door 8500 studenten in heel Nederland. Tevens zijn er elk jaar zo’n 700 medewerkers actief. Yep, het is een flink evenement! De race is onderverdeeld in 25 etappes verspreid over een nacht-, ochtend- en middagploeg, met zowel heren- als dames etappes. Elke etappe wordt gerend door een renner, vergezeld door een fietser uit zijn team, die elkaar op een wisselpunt afwisselen. De overige renners van een ploeg crossen in een voor de Batavierenrace kenmerkend wit busje met startnummer in het achterraam, van wisselpunt naar twee wisselpunten verder om de renner en fietser te vervangen. Zodra alle renners binnen zijn gekomen in Enschede en hebben uitgerust op de camping van de Universiteit Twente (of natuurlijk thuis als je er woont, zoals ik), barst er ‘s avonds een groot feest los in verschillende grote feesttenten. Hier gaan zowel renners als niet-renners heen, maar toch is het net even wat leuker en specialer als je het feest echt hebt ‘verdiend’, zeg maar 😉

Trainen

In de eerste week van maart trainde ik voor de eerste keer. Meteen na mijn eerste paar stappen, besefte ik weer waarom ik het altijd zo leuk vond: het gevoel even ‘vrij’ te zijn, te kunnen denken, maar tegelijkertijd verstand even op nul. Het was ook perfect weer: niet heel koud, het zonnetje op mijn gezicht en een licht briesje. Het voordeel van wonen op de campus is dat je echt héél veel verschillende routes kan rennen, variërend van door het bos, tot langs de weg, tot zigzaggend tussen de studenten door op de campus. Zo kan ik mijn  run altijd aanpassen op waar je zin in hebt.  Voor mijn eerste keer rennen in een half jaar koos ik voor een route van een bescheiden 5 kilometer en besloot ik per kruising welke kant ik op wilde. Zo kwam ik door de weilanden, het bos en over de campus. Het was heerlijk en ik genoot dan ook écht van iedere seconde. Tot mijn hele grote verbazing was mijn conditie niet eens verschrikkelijk erg ingezakt: ik had 4.9 kilometer gerend met een snelheid van 10.5 km per uur. Hoewel het nog lang niet de snelheid was die ik wilde en ooit had, was dit echt een meevaller.

Na die eerste keer, trainde ik regelmatig één of twee keer per week, zowel iets kortere (4.5km), als voor mij iets langere (8km) afstanden. Ook kocht ik als cadeautje aan mezelf een nieuw paar hardloopschoenen, die beauties die je hierboven ziet!

batavierenrace fitgirlcode

Hét moment

20 op 21 april was het dan eindelijk zo ver! Ik mocht in de nachtploeg, om half vijf ‘s ochtends de 6.8km etappe gaan rennen! Hoewel ik de weken van tevoren niet echt zenuwachtig was, kwam dat in de laatste week ervoor wel. Ik wilde mezelf namelijk wel echt bewijzen dat ik de etappe met minimaal 12 km/u kon gaan lopen. Echter was ik de week voor de Bata op vakantie met mijn vriend (die ook mee rende), maar ondanks onze goede voornemens nog te gaan trainen op vakantie, is dit erbij ingeschoten door het overmatig genieten en het ontzettende warme weer. Oeps. Gelukkig konden we er om lachen én begonnen we goed uitgerust aan de nacht etappe 😉 Om 4.39 uur verscheen het startnummer 138 op het scherm en moest ik klaar gaan staan. Na een snelle wissel was ik onderweg. Het was nog heerlijk donker, lekker koel en ik rende als een speer. Helaas begon ik de eerste twee km iets te snel met 13.9 km/u, waardoor ik later ben afgezakt 12.1 km/u. Dit heb ik gelukkig wel vastgehouden, waardoor dit uiteindelijk ook mijn gemiddelde snelheid was over de gehele 6.8km. Onderweg ben ik niet één keer ingehaald en heb ik zelf zo’n 10-15 mensen voorbij gerend. Wat was ik trots, zeg! Na het rennen moest ik nog 5km meefietsen met een ploeggenoot en toen waren de nachtetappes alweer voorbij. Onze ploeggenoten stonden ons op te wachten bij de finish en haalden ons schreeuwend binnen. Ook kreeg ik een mooie opmerking over mijn pretbek, want ik kon de lach toch echt niet van mijn gezicht krijgen! Die lach had ik al de hele dag moeite mee, ook al voordat de Bata van start was gegaan, zoals je hierboven wel kan zien.

Wat was ik trots en wat was het leuk!  ‘s Avonds heb ik uiteraard nog even gefeest, maar dit was van korte duur omdat mijn nachtrust van korte duur was vanwege de race.

batavierenrace fitgirlcode

Recovery update

Sinds het eerder genoemde artikel uit maart, is er vrij veel veranderd. Terug in januari zat ik er vrij slecht bij: door het lange wachten op de 4daagse behandeling en het tumult van de feestdagen in december werd de situatie in mijn opzicht alleen maar uitzichtlozer. Het strenge patroon qua voeding dat ik voor mezelf had opgebouwd en moest vasthouden om genoeg binnen te krijgen, was verzwakt, ik had nog meer ‘verboden’ producten voor mezelf en ik had medicatie nodig om te kunnen slapen en om rust te hebben in mijn hoofd. Nu, bijna vier maanden later, is de pré-behandeling van vier uur per week sinds een week over gegaan naar de intensieve deeltijdbehandeling van vier dagen per week, waar ik uiteindelijk een half jaar op heb moeten wachten sinds ik besloot de knop om te zetten. Ook heb ik mezelf in de afgelopen vier maanden mentaal weer een extra zetje kunnen geven: ik zie eindelijk weer licht aan het einde van de tunnel. Ik krijg weer zin om dingen te ondernemen, lekker bezig te zijn, te praten en af te spreken met mensen. Wel is de therapie zwaar en ik moet ook echt werken aan het eetpatroon vasthouden, niet obsessief sporten en mijn mindset veranderen. Nu pas merk ik hoe makkelijk ik de gehele tijd van me liet winnen, nu ik buiten de therapie om ook het ritme van lunch, tussendoortjes en een warme maaltijd van de therapie moet vasthouden en dit dus echt zélf moet doen.  Telkens weer zei ik veel te gemakkelijk nee tegen eten waar ik tegen de stoornis had moeten vechten voor een ja. Daar moet ik dan af en toe wel leuke afspraken met vriendinnen links voor laten liggen omdat de stoornis anders een veel te gemakkelijke uitweg ziet om maaltijden over te slaan. Het idee dat deze gezellige afspraken altijd nog gaan kunnen, deze dan een stuk leuker gaan zijn en ik tegen die tijd zelfs wel écht met plezier naar dat sushi restaurant kan gaan en dat wijntje kan nemen zonder daarna dat verschrikkelijke schuldgevoel heb. Plus die gigantische drang om te gaan hardlopen, wandelen en nog meer obsessief bewegen. Daar werk ik nu hard voor en ik kan dan ook zeggen dat ik écht die strijd aanga. Gelukkig heb ik ontzettend veel steun van mijn vriend, huisgenoten, vriendinnen en groepsgenootjes van therapie.

Mocht jij jezelf per toeval herkennen in mijn verhaal, weet dat je niet alleen staat en dat er echt mensen zijn die je willen en kunnen helpen. Onthoud alleen dat mensen niet in jouw koppie kunen kijken en niet altijd weten wat jij doormaakt. Hoe eng het ook is, probeer altijd iemand in vertrouwen te nemen.

Ik heb goede momenten en ik heb slechte momenten, maar het hoort er allemaal bij. Mijn vakantie en de Batavierenrace waren voor mij zeker een goed voorproefje van hoe leuk het leven weer kan gaan zijn. Het einde van de tunnel heb ik dan misschien nog niet bereikt, maar ik ben onderweg én al een heel stuk verder dan dat ik was.

Raceverslag: Nathalie’s Rotterdam Marathon

Om half 7 gaat de wekker. Vandaag is het dan eindelijk zo ver. 8 april, de dag die al maanden in mijn agenda omcirkeld staat. De dag van de Rotterdam Marathon! Gek genoeg heb ik vannacht heerlijk geslapen, en dat terwijl ik al weken zenuwachtig ben…

De weken voor de marathon

Laat ik beginnen met een korte terugblik op de laatste weken. In mijn laatste marathon blog schreef ik dat mijn trainingen goed gingen. Ik had de 30 kilometer training erop zitten. Hierna vertrok ik voor 3,5 week naar Thailand. Hier heb ik heel wat mooie, wel wat “kortere” rondjes gemaakt.

Bij terugkomst in Nederland liep ik 32 kilometer. Dit was zwaar, maar ging prima. De training erna liep ik super snel, maar zeurde mijn knie. Met nog 4 weken tot de marathon had ik een knieblessure. Ik kan niet omschrijven hoe rot dit was. Opeens kwam mijn grote droom wel heel erg in gevaar.

De weken voor de marathon bestonden dus uit enkele korte en pijnlijke rondjes, meerdere bezoekjes aan de fysio en vooral veel rust. Ik heb nog 1 keer een halve marathonafstand kunnen lopen. Het enige wat ervoor zorgde dat ik een beetje hoop hield. Na eindeloos piekeren en twijfelen besloot ik toch te starten. Ik wil dit evenement zo graag mee maken. Al is het maar de start en de eerste kilometers over de Erasmusbrug…

rotterdam marathon

De marathon: van start

Zo stond ik dus bij aan de start van de Rotterdam Marathon. Geen idee hoe ver ik zou komen en of ik de finish zou halen. Als ik eerlijk ben verwachtte ik van niet. Nadat we samen met Lee Towers You’ll never walk alone hebben gezongen (kippenvelmomentje) klinkt om 10:00 uur het eerste startschot. Om 10:14 uur zijn ik en mijn vriend aan de beurt. Na een high five gaat hij er vandoor. Ik begin te rennen op mijn eigen tempo. Let’s go!

De marathon: kilometer 1 – 5

Direct staat de Erasmusbrug op het programma. Pittig! Al snel begint mijn knie pijn te doen. Na 3 kilometer schiet het dan ook al door mijn hoofd dat ik dit nooit ga halen. Als dit zo doorgaat moet ik maar stoppen bij 5 kilometer. In een laatste wanhopige poging trek ik het tape van mijn knie af. Voor mijn gevoel veroorzaakt dit alleen maar meer pijn. Ik loop weer door en de pijn neemt iets af. Ook de kilometers erna blijft mijn knie iets zeuren, maar niet ondraaglijk. Ik begin er weer in te geloven.

De marathon: kilometer 5 – 25

Zo vliegen de kilometers voorbij. Van 10 tot en met 14 kilometer is het rustig op het parcours, maar daarna worden we weer vooruit geschreeuwd door de vele toeschouwers. Geluksmomentje!

rotterdam marathon

De marathon: kilometer 25 – 30

Vanaf kilometer 25 voel ik dat mijn benen vermoeid beginnen te raken. Ik zie op tegen het rondje Kralingse Plas en probeer van punt naar punt te leven. Eerst nog een keer die Erasmusbrug over. Ik heb het gevoel dat ik stil sta als ik omhoog moet, maar probeer te blijven rennen (of iets dat erop lijkt). Op naar de 30 kilometer. Langs het centrum en dan richting het Kralingse Bos.

De marathon: kilometer 30 – 40

Ondertussen worden mijn benen zwaarder en zwaarder. Hier besluit ik voor het eerst een stukje te wandelen. Bij kilometer 32 kan het aftellen beginnen, nog 10 te gaan. Maar wat is 10 kilometer dan nog ver. Gelukkig weet ik dat mijn supporters langs de Kralingse Plas op mij wachten. Dit zorgt ervoor dat ik mezelf maar weer aan het rennen zet. Het rennen wissel ik rond de Kralingse Plas steeds vaker af met lopen. Iedere keer kost het meer moeite om mijn benen weer in beweging te krijgen.

Op 36 kilometer komt mijn zusje naast me rennen. Zij sleept me er doorheen tot kilometer 38. Met haar bemoedigende woorden in mijn hoofd weet ik toch steeds weer mijn ene been voor het andere te zetten. “Kom op, het is nog maar 5 kilometer!” “Je gaat dit hoe dan ook halen.” “Hoe vaak heb je geen rondje van 5 kilometer gerend?” “Je kunt het!!”. 5 kilometer heeft nog nooit zo lang geleken… Bij kilometer 38 sta ik er weer alleen voor. Zij gaan richting de finish om mij op te wachten. Ik besluit dat ik nog 1 keer mag lopen.

rotterdam marathon

De marathon: kilometer 32 – 40

Op kilometer 40 pak ik drinken, ik wandel een stukje en zet mezelf dan nog 1 keer in beweging. De volgende keer dat ik stop is het na de finish. Als ik de Coolsingel opdraai lijkt de finish nog oneindig ver weg. Maar hij is in zicht! 300 meter voor de finish komt mijn vriend plotseling naast mij rennen. Hij is een uur geleden gefinisht, maar doet die laatste 300 meter gewoon nog een keer. Hij zorgt ervoor dat die laatste meters voorbij vliegen! Samen rennen we over de finish! Ik heb me nog nooit zo doodop en zo gelukkig tegelijkertijd gevoeld.

Ik had dit nooit gekund zonder mijn eigen supporters, maar ook niet zonder alle supporters langs de zijlijn die me zeker door de laatste, zware kilometers hebben heen geholpen.

rotterdam marathon

rotterdam marathon

Als je me 6 maanden terug had verteld dat ik zou finishen met een tijd van 4:55:12 was ik niet blij geweest. Op dit moment ben ik er dolgelukkig mee!

Ik heb genoten en er helemaal doorheen gezeten. Maar ik heb het gedaan. IK HEB EEN MARATHON GELOPEN!!

Wil je meer van mij zien? Lees dan al mijn artikelen of volg me op Instagram op @Nathalie2605.

Girlpower bij de Gloria Ironman Race 70.3

Dat het leven als blogger soms leuke extraatjes met zich meebrengt, dat zie je vast wel eens op #FITGIRLCODE of Instagram voorbij komen. Maar dit weekend… sloeg alles! Lees snel verder voor mijn verslag over de Gloria Ironman Race 70.3 in Belek, Turkije. Een weekend vol sport, strand, lekker eten èn onwijs veel nieuwe inspiratie, want damn, ik heb zoveel fitte meiden gesproken! Yup… Het was een briljant weekend!

 

img_7171

“Happiness is a state of mind” – ja of je gaat naar het Serenity Resort, dat werkt ook 😉 

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De pier (met open bar) bij zonsondergang

Samen met een stel andere journalisten en bloggers logeerden we het hele weekend op het Gloria Serenity Resort. Een waanzinnig mooi hotel met prachtige zwembaden, een hammam/spa, meerdere restaurants en (last but not least) een strand waar mijn hart een sprongetje van maakte. We hebben heerlijk aan zee gelegen tussen de houten strandhuisjes. Of we liepen over de pier naar het verhoogde terras voor een drankje, met een adembenemend uitzicht over de zee. Het woord “Serenity” had niet treffender kunnen zijn. Hier kom je voor je rust. Of eventueel om te golfen, want dat kan ook. Ik wil terug!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Niks rustgevender dan een lege weightlifting zaal met een vleugje OCD

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Of een volledig strak Olympisch bad in de Turkse najaarszon <3

Een stukje verder ligt de spiksplinternieuwe Gloria Sports Arena. Hier komen professionele sportteams van over de hele wereld om met elkaar te trainen. Er is een Olympisch zwembad, een complete atletiekbaan, een hockeyveld, basketbalvelden, een boksruimte, een volledig uitgeruste weightlifting zaal… de lijst met mogelijkheden is eindeloos. Ik heb er twee lekkere trainingen kunnen doen!

 

Zelfs onze Nederlandse hockeymeiden (de top van de wereld!) hebben bij Gloria getraind, super leuk! Maar daar houdt het nog niet op! Er is ook een compleet sport-lab, waar atleten zich kunnen laten testen op reactievermogen, vetpercentage en zuurstof opnamecapaciteit.

Dit weekend was dus de Glora Ironman Race 70.3 Van de Ironman races heb je misschien wel eens gehoord? Het is een loodzware triatlon, alleen geschikt voor de fitste van de fitste. Je moet als deelnemer 1900 meter zwemmen in zee, 90 kilometer fietsen en daarna een halve marathon rennen. Allemaal achter elkaar. Ja. Echt. I know. Ongelofelijk, toch? Kun je geloven dat de fitste deelnemers dit eventjes in vier uur fixen?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De swimming start: één grote zwerm van borstcrawlende atleten

Zondag was het zover: Race Day! Het Serenity Resort was even niet zo sereen meer, want het strand was een gezellig slagveld van deelnemers, supporters en journalisten. Om 08.00 uur ‘s ochtends stoven de deelnemers de zee in. Last-minute hadden drie Duitse blogger girls besloten om ook even mee te doen als team (hallo girlpower)! Mijn dag bestond dus zo uit aanmoedigen, foto’s schieten, en genieten van een fantastische sportieve sfeer!


Mini-interview met winnares zilver: Ece Bakici
Leeftijd: 24 jaar
Nationaliteit: Turks
Finish tijd: 4:43:31 (wow!)
Instagram: @ecebakici

Ece, gefeliciteerd met je zilveren medaille, hoe voel je je? “Ik voel me geweldig! Het ging beter dan verwacht. Dit was mijn eerste Ironman, ik ben zo blij!”
Wat vond je het zwaarst in de race? “Het fietsen, zeker weten! Normaal gesproken doe ik mee aan wedstrijden, waarbij je 40 kilometer moet fietsen. Nu moest ik 90 kilometer fietsen en dat was echt loeizwaar.”
Wat zeg je tegen jezelf op zo’n moment, om jezelf te motiveren? “Ik wilde graag dat mijn land, Turkije, trots op me kon zijn. We zijn immers hier in Turkije! Dit hielp me echt om door te zetten.”
Welk advies geef je aan jonge meiden, die er ook aan denken om de Ironman te gaan doen? Ece lacht nu breeduit: “Als de mannen het kunnen, kunnen wij het ook!” 


Direct na de finish sprak ik de winnares zilver Ece Bakici (zie hier boven!) een jonge meid die met zo’n grote bak motivatie gaf! Dus vanaf toen ging ik nadenken… Een Ironman race. Hoe realistisch is dat, voor een “normale” fit girl? Hoeveel training is er voor nodig? Zou ik een relay-team kunnen opstellen volgend jaar? Met twee andere meiden die race er uit knallen? Dit verhaal krijgt misschien nog een staartje…. To be continued!

img_7210

Duizend bedankjes voor het Gloria Serenity Resort en voor de PR-helden Nuray en David. Dit weekend was een droom dankzij al jullie werk en aandacht. <3