Raceverslag: Nathalie’s Rotterdam Marathon

Om half 7 gaat de wekker. Vandaag is het dan eindelijk zo ver. 8 april, de dag die al maanden in mijn agenda omcirkeld staat. De dag van de Rotterdam Marathon! Gek genoeg heb ik vannacht heerlijk geslapen, en dat terwijl ik al weken zenuwachtig ben…

De weken voor de marathon

Laat ik beginnen met een korte terugblik op de laatste weken. In mijn laatste marathon blog schreef ik dat mijn trainingen goed gingen. Ik had de 30 kilometer training erop zitten. Hierna vertrok ik voor 3,5 week naar Thailand. Hier heb ik heel wat mooie, wel wat “kortere” rondjes gemaakt.

Bij terugkomst in Nederland liep ik 32 kilometer. Dit was zwaar, maar ging prima. De training erna liep ik super snel, maar zeurde mijn knie. Met nog 4 weken tot de marathon had ik een knieblessure. Ik kan niet omschrijven hoe rot dit was. Opeens kwam mijn grote droom wel heel erg in gevaar.

De weken voor de marathon bestonden dus uit enkele korte en pijnlijke rondjes, meerdere bezoekjes aan de fysio en vooral veel rust. Ik heb nog 1 keer een halve marathonafstand kunnen lopen. Het enige wat ervoor zorgde dat ik een beetje hoop hield. Na eindeloos piekeren en twijfelen besloot ik toch te starten. Ik wil dit evenement zo graag mee maken. Al is het maar de start en de eerste kilometers over de Erasmusbrug…

rotterdam marathon

De marathon: van start

Zo stond ik dus bij aan de start van de Rotterdam Marathon. Geen idee hoe ver ik zou komen en of ik de finish zou halen. Als ik eerlijk ben verwachtte ik van niet. Nadat we samen met Lee Towers You’ll never walk alone hebben gezongen (kippenvelmomentje) klinkt om 10:00 uur het eerste startschot. Om 10:14 uur zijn ik en mijn vriend aan de beurt. Na een high five gaat hij er vandoor. Ik begin te rennen op mijn eigen tempo. Let’s go!

De marathon: kilometer 1 – 5

Direct staat de Erasmusbrug op het programma. Pittig! Al snel begint mijn knie pijn te doen. Na 3 kilometer schiet het dan ook al door mijn hoofd dat ik dit nooit ga halen. Als dit zo doorgaat moet ik maar stoppen bij 5 kilometer. In een laatste wanhopige poging trek ik het tape van mijn knie af. Voor mijn gevoel veroorzaakt dit alleen maar meer pijn. Ik loop weer door en de pijn neemt iets af. Ook de kilometers erna blijft mijn knie iets zeuren, maar niet ondraaglijk. Ik begin er weer in te geloven.

De marathon: kilometer 5 – 25

Zo vliegen de kilometers voorbij. Van 10 tot en met 14 kilometer is het rustig op het parcours, maar daarna worden we weer vooruit geschreeuwd door de vele toeschouwers. Geluksmomentje!

rotterdam marathon

De marathon: kilometer 25 – 30

Vanaf kilometer 25 voel ik dat mijn benen vermoeid beginnen te raken. Ik zie op tegen het rondje Kralingse Plas en probeer van punt naar punt te leven. Eerst nog een keer die Erasmusbrug over. Ik heb het gevoel dat ik stil sta als ik omhoog moet, maar probeer te blijven rennen (of iets dat erop lijkt). Op naar de 30 kilometer. Langs het centrum en dan richting het Kralingse Bos.

De marathon: kilometer 30 – 40

Ondertussen worden mijn benen zwaarder en zwaarder. Hier besluit ik voor het eerst een stukje te wandelen. Bij kilometer 32 kan het aftellen beginnen, nog 10 te gaan. Maar wat is 10 kilometer dan nog ver. Gelukkig weet ik dat mijn supporters langs de Kralingse Plas op mij wachten. Dit zorgt ervoor dat ik mezelf maar weer aan het rennen zet. Het rennen wissel ik rond de Kralingse Plas steeds vaker af met lopen. Iedere keer kost het meer moeite om mijn benen weer in beweging te krijgen.

Op 36 kilometer komt mijn zusje naast me rennen. Zij sleept me er doorheen tot kilometer 38. Met haar bemoedigende woorden in mijn hoofd weet ik toch steeds weer mijn ene been voor het andere te zetten. “Kom op, het is nog maar 5 kilometer!” “Je gaat dit hoe dan ook halen.” “Hoe vaak heb je geen rondje van 5 kilometer gerend?” “Je kunt het!!”. 5 kilometer heeft nog nooit zo lang geleken… Bij kilometer 38 sta ik er weer alleen voor. Zij gaan richting de finish om mij op te wachten. Ik besluit dat ik nog 1 keer mag lopen.

rotterdam marathon

De marathon: kilometer 32 – 40

Op kilometer 40 pak ik drinken, ik wandel een stukje en zet mezelf dan nog 1 keer in beweging. De volgende keer dat ik stop is het na de finish. Als ik de Coolsingel opdraai lijkt de finish nog oneindig ver weg. Maar hij is in zicht! 300 meter voor de finish komt mijn vriend plotseling naast mij rennen. Hij is een uur geleden gefinisht, maar doet die laatste 300 meter gewoon nog een keer. Hij zorgt ervoor dat die laatste meters voorbij vliegen! Samen rennen we over de finish! Ik heb me nog nooit zo doodop en zo gelukkig tegelijkertijd gevoeld.

Ik had dit nooit gekund zonder mijn eigen supporters, maar ook niet zonder alle supporters langs de zijlijn die me zeker door de laatste, zware kilometers hebben heen geholpen.

rotterdam marathon

rotterdam marathon

Als je me 6 maanden terug had verteld dat ik zou finishen met een tijd van 4:55:12 was ik niet blij geweest. Op dit moment ben ik er dolgelukkig mee!

Ik heb genoten en er helemaal doorheen gezeten. Maar ik heb het gedaan. IK HEB EEN MARATHON GELOPEN!!

Wil je meer van mij zien? Lees dan al mijn artikelen of volg me op Instagram op @Nathalie2605.

Nathalie’s weg naar de Rotterdam Marathon

Mijn leven bestaat op dit moment uit werken, hardlopen, eten en slapen. Doodeng vind ik het… Maar tegelijkertijd zo ontzettend gaaf! In april 2018 hoop ik mijn eerste marathon, de Rotterdam Marathon te lopen. 42,2 kilometer afzien, maar vooral ook genieten.

Een niet zo fijne voorgeschiedenis

Na de halve marathon van Dordrecht heb ik de knoop doorgehakt en me (opnieuw) ingeschreven voor de Rotterdam Marathon. Onze voorgeschiedenis is niet zo best. Het event stond namelijk al eerder op mijn agenda. In 2016 stond ik ingeschreven voor de Rotterdam Marathon. Al in de eerste trainingsweek moest ik toegeven dat die pijntjes in mijn scheenbenen niet zomaar pijntjes waren. Doortrainen zat er niet in. Voor 2017 schreef ik me in voor de ¼ marathon. Op het moment van inschrijven hoopte ik nog dat dit wel haalbaar zou zijn, maar helaas. Zelfs 10,5 kilometer was niet haalbaar. Ondanks de fysiobezoekjes en shockwavetherapie bleek dit te snel… Opnieuw kwam mijn startbewijs terecht op marktplaats.

Na deze ervaringen vind ik het best spannend om dit te delen. Wat als het weer niet lukt? En ik over een paar maanden moet schrijven dat de Rotterdam Marathon er ook in 2018 niet in zit?

Trainen, trainen en nog meer trainen

In december maakte ik een trainingsschema. Ik zocht online naar marathonschema’s en maakte zo een (in mijn ogen) perfect eigen schema. Wat zorgt voor een extra uitdaging is dat ik in februari 3,5 week in Thailand ben. Zeker geen straf. Maar met als doel om 8 april een marathon te lopen niet ideaal. Toch wilde ik me hierdoor niet laten tegenhouden. Ik heb mijn trainingsschema dus in 2 delen opgesplitst. In Thailand wil ik wel blijven hardlopen. Maar duurlopen van 15+ kilometer zie ik daar niet gebeuren…

Mijn liefde voor duurlopen

Ik houd van duurlopen. Als ik zondagochtend wakker word ben ik iedere keer weer zenuwachtig. Ik begin mijn ochtend altijd met een grote bak havermout. Als ik dit even heb laten zakken kleed ik me om en stap ik zenuwachtig naar buiten. Zodra ik mijn sporthorloge start schiet de gedachte dat ik nu de komende uren moet blijven rennen door mijn hoofd. Help! Maar zodra ik de eerste stappen zet zakken de zenuwen en heb ik er vertrouwen in dat ik het ga halen. Mijn benen de eerste kilometers wat stijf. Na 3 kilometer verdwijnt dit gevoel en bij 7 kilometer heb ik het gevoel dat ik eeuwig zo door kan rennen. De welbekende runners high komt meestal tussen kilometer 12 en 20. En dan is het alleen nog “maar” doorknallen tot ik mijn doel heb gehaald. Het tempo dat ik nu aan houd tijdens duurlopen zorgt ervoor dat mijn conditie het prima aankan. Mijn scheenbenen heb ik tot nu toe niet gevoeld. Alleen mijn knieën voelen soms wat wankel…

Mijn zwaarste trainingsweek voor Thailand zit erop. In totaal ruim 60 kilometer. Ik heb voor het eerst 30(!) kilometer gelopen en dat geeft vertrouwen. Deze trainingsweek hoop ik bij terugkomst in Nederland te herhalen, om daarna mijn trainingsschema weer te hervatten. Nu je dit leest ben ik waarschijnlijk aan het genieten van mijn hardlooprondjes, de zon, de zee en het natuurlijk lekkere eten in het mooie Thailand. Ik vind het spannend hoe mijn eerste duurloop na Thailand zal gaan. Kunnen mijn benen die lange afstanden dan nog aan? We gaan het zien…

Vind je het leuk om mij te volgen? Dat kan via Instagram en Strava. Laat ook zeker even een berichtje achter als jij ook aan het trainen bent voor een marathon. Hoe gaan jouw trainingen? Heb je nog tips voor mij?

Wil je meer van mij zien? Lees dan al mijn artikelen of volg me op Instagram op @Nathalie2605.

Help! Hoe haal ik het startvak van de marathon?

Ik ben Leonie en aanstaande zondag loop ik de marathon van Rotterdam. Mijn voorbereiding begon officieel in november met een heerlijke run van 15 kilometer. Inmiddels heb ik meer dan tien keer een halve marathon (of verder) gerend en voel ik me vol energie om volgende week los te gaan!

Turnen als passie

Van jongs af aan vond ik sport geweldig, zowel in actieve vorm als voor de televisie. Vanaf mijn zesde jaar was ik altijd in de turnzaal te vinden. Als recreatielid werd ik gescout voor de selectie en sloot ik de turnsport in mijn hart. Tot mijn achttiende heb ik altijd wedstrijden gedaan maar daarna merkte ik dat het lichaam eigenlijk niet meer wilde. Ik bleef tijdens mijn studententijd nog een tijdje aanmodderen in de zaal maar stiekem was het tijd voor iets nieuws.

Zoektocht naar een nieuwe hobby

Het vinden van mijn nieuwe sport heeft best lang geduurd. In de sportschool vond ik nooit echt mijn draai. Uiteindelijk waagde ik mij toch aan een rondje rennen door het park. De korte afstanden gingen mij goed af maar daarna werd het lastig. Ik had helemaal geen ervaring met duursport. Ik ben in dat eerste jaar vaak helemaal kapot gegaan. Maar ik leerde ook dat de aanhouder wint!  

marathon

Focus

De afgelopen 4 maanden heb ik heel wat runs gedaan, met ups en downs. De halve marathon van Egmond in januari was echt een helse tocht in de storm. Daarnaast hield een blessure aan mijn knie me een aantal weken aan de kant. Geluk bij een ongeluk was dit begin februari. Precies in die tijd was ik veel aan het werk op het ABN AMRO tennistoernooi in Rotterdam. Trainen kon dus eigenlijk niet. Na de twee weken rust kon ik weer aan mijn opbouw werken. Meer dan eens kwam de gedachte in mijn hoofd op waarom ik dit ook alweer wilde. Toch kwam ik er steeds weer bovenop en bleven mijn ogen altijd gericht op 10 april 2016.

Sportende oma

Een keer eerder trainde ik voor de marathon van Amsterdam, 2014. Heerlijk dichtbij huis, want ik weet dat ik het geweldig vind om vrienden als supporter langs de lijn te hebben staan. Een aantal weken achter elkaar liep ik lange afstanden. Uiteindelijk gaf mijn lichaam op na mijn eerste dertiger (wel gedaan ;-)). Mijn beide kuiten zaten helemaal vast. Ik leek wel een oma! Vanaf dat moment wilde ik alleen nog maar hakken dragen in plaats van mijn hardloopschoenen ;). Na een paar weken rust en fysio probeerde ik mijn training weer op te pakken door te starten op de Dam tot Damloop. Na 11 km stapte ik uit en bleek ik echt een illusie armer. Het startbewijs voor de marathon heb ik nooit opgehaald.  

marathon

Het ontdekken van een nieuwe sport

Nieuw jaar, nieuwe kansen. In 2015 gooide ik het samen met een vriendinnetje over een andere boeg. Vol ambitie schreven we onze in voor de Olympische ICAN, een kwart triatlon. Ja, daar kwam de zoektocht naar uitdaging weer om de hoek kijken. Met hardlopen en fietsen had ik ervaring maar in het zwembad kwam ik niet veel verder dan schoolslag. Hup, op zwemles en dat bleek leuk! Samen beleefden we avonturen tijdens de trainingen en begin juni voelden we ons beide klaar om te starten. Wat er toen gebeurde is heel onwerkelijk. Een week voor de ICAN kreeg ik tijdens mijn slaap een epileptische aanval. Ik ging naar het ziekenhuis, werd onderzocht en bleef een nachtje slapen. Een van mijn eerste vragen aan de neuroloog was of dit kwam door het vele sporten. Hij kon het mij eigenlijk niet vertellen; iedereen kon zo’n aanval krijgen. Toch mocht ik van hem niet starten bij de triatlon. Het ondoorzichtige water leek hem niet verstandig. En ja, natuurlijk volgde ik zijn advies op.

Make up my mind

Tijd om de balans op te maken. In 1,5 jaar tijd was er best wel veel gebeurd en had ik veel gevraagd van mijn lichaam. Natuurlijk heb ik geleerd maar het waren wel verdomd harde lessen. En dat terwijl ik veel discipline en wilskracht had getoond. Dat bleek dus niet genoeg. Ik moest gaan luisteren naar mijn lichaam in plaats van mij blindstaren op het trainingsschema. En toegeven dat ik niet alle sporten op topniveau kan uitoefenen. Ik vind racefietsen bijvoorbeeld leuk als recreant maar wil er geen wedstrijd van maken. Bij die sport wil ik juist lekker dat appeltaartje onderweg eten in plaats van elkaar eruit te sprinten op dat ene heuveltje. Ik maakte keuzes.

marathon

Het geluid van het startschot

Wanneer ik mensen in mijn omgeving vertel dat ik aanstaande zondag de marathon van Rotterdam zal lopen is de reactie veelzeggend. Ik denk dat 4 van de 5 mensen vragen naar mijn verwachte eindtijd. Natuurlijk is die belangrijk voor mij als fanatiekeling maar wat ik het allerliefste wil is heelhuids aan de start staan, met vastgespeld startnummer. Vanaf die positie wil ik zo graag het startschot horen. Pas dan begint het avontuur van 3:59:59 😉

Wie van jullie Fit Girls gaat nog meer de marathon lopen aanstaande zondag?

XO Leonie

Nathalie’s marathon blijft een droom

Zondag 12 april 2015 stond ik langs het parcours van de NN Marathon Rotterdam. Wat was dat gaaf! Al die sportieve mensen en toeschouwers zorgden voor een enorme fijne sfeer. Het begon te kriebelen… Ik wil ook 42,195 meter hardlopen en die medaille vol trots om mijn nek kunnen hangen!

Donderdag 1 oktober, klokslag 00:00 uur opende de inschrijving. Daar zaten we dan met onze laptop in bed. Een kwartiertje later was het een feit. Ik stond samen met mijn vriend ingeschreven voor de NN Marathon Rotterdam 2016. Mijn hartslag vloog op dat moment al naar zo’n 180 slagen per minuut, zo spannend!

Enthousiast ging ik aan de slag met een trainingsschema. Een lange duurloop, hersteltrainingen, intervaltrainingen, tempo lopen… Ik plande alles zorgvuldig in. Zestien weken voor de marathon van Rotterdam zou ik starten. Ik had er zin in!

Blessureleed

Een paar weken voor de inschrijving liep ik een scheenbeenblessure op, maar tegen de tijd dat het trainingsschema zou starten was die blessure vast en zeker over. Dacht ik… Helaas bleek dit niet helemaal waar. De weken vlogen voorbij en ik ging maar met hele kleine stapjes vooruit.

De week dat mijn trainingsschema startte ging het aardig en ik zag het positief in. Helaas bleek dit schema al voor mijn eerste duurloop te veel te zijn. De pijn in mijn schenen kwam terug en ik zat weer noodgedwongen thuis op de bank. Rust nemen is belangrijk, maar in mijn hoofd had ik geen rust. Continu was ik bezig met wat nu verstandig zou zijn. “Rust nemen? Maar ik moet toch in april die marathon lopen? Ik moet trainen!”

geen-marathon-nathalie02

Na weer zo’n teleurstellend rondje hardlopen moest ik af en toe best even slikken. Heel wat slapeloze nachten, gepieker en gesnauw tegen mijn vriendje verder; “Wil je nu zeggen dat je denkt dat ik de marathon niet ga halen?!”, begon het toch tot me door te dringen. Ik ga de marathon niet halen…

Pas een week later durfde ik dit voor het eerst uit te spreken tegen mijn familie. Moeilijk, want het voelt toch een beetje als falen… Nu twee weken later is het tijd om het nieuws ook met jullie Fit Girls te delen. Ik ga de marathon niet halen!

Het plaatsen van mijn startnummer op marktplaats maakte deze moeilijke beslissing definitief. Bijna een jaar lang keek ik uit naar de marathon en praatte ik erover tegen iedereen die het wilde horen (of niet). Nu lukt het me niet. Het idee dat ik in 2016 weer langs de zijlijn zal staan maakt me verdrietig. Toch viel er ook direct een last van mijn schouders. Ik merk nu al dat ik een leuker mens ben, want al dat gepieker deed me geen goed.

Nieuwe doelen

Weken lang zat ik niet lekker in mijn vel. Ik kon niet meer hardlopen, mijn doel was weg. Ook begon ik meer te eten. Het resultaat? Kilo’s erbij. En dat zorgt er niet voor dat ik me beter voel.

Het is tijd voor een nieuw doel! Wees niet bang, geen hardloopdoel. Die last moet ik niet opnieuw op mijn schouders nemen. Ik zie wel hoe het loopt en wanneer ik het hardlopen weer kan oppakken. Mijn droom om ooit die marathon te lopen laat ik nog niet varen, maar mijn benen hebben nu echt rust nodig.

Maandag 1 februari ben ik net als veel van jullie gestart met het voedingsschema uit de #FITGIRLCODE guide. Dit schema bevalt me super goed en heeft me weer gemotiveerd om gezond te eten. Nu alleen nog op zoek naar een realistisch doel op sportief vlak…

Zondag 10 april 2016 sta ik opnieuw langs het parcours van de NN Marathon Rotterdam. Misschien moet ik af en toe een traantje wegpinken… Ik zal zeker extra hard juichen voor al jullie Fit Girls (en boys) die wel mee doen! Laat het me weten!