Zondag 12 april 2015 stond ik langs het parcours van de NN Marathon Rotterdam. Wat was dat gaaf! Al die sportieve mensen en toeschouwers zorgden voor een enorme fijne sfeer. Het begon te kriebelen… Ik wil ook 42,195 meter hardlopen en die medaille vol trots om mijn nek kunnen hangen!

Donderdag 1 oktober, klokslag 00:00 uur opende de inschrijving. Daar zaten we dan met onze laptop in bed. Een kwartiertje later was het een feit. Ik stond samen met mijn vriend ingeschreven voor de NN Marathon Rotterdam 2016. Mijn hartslag vloog op dat moment al naar zo’n 180 slagen per minuut, zo spannend!

Enthousiast ging ik aan de slag met een trainingsschema. Een lange duurloop, hersteltrainingen, intervaltrainingen, tempo lopen… Ik plande alles zorgvuldig in. Zestien weken voor de marathon van Rotterdam zou ik starten. Ik had er zin in!

Blessureleed

Een paar weken voor de inschrijving liep ik een scheenbeenblessure op, maar tegen de tijd dat het trainingsschema zou starten was die blessure vast en zeker over. Dacht ik… Helaas bleek dit niet helemaal waar. De weken vlogen voorbij en ik ging maar met hele kleine stapjes vooruit.

De week dat mijn trainingsschema startte ging het aardig en ik zag het positief in. Helaas bleek dit schema al voor mijn eerste duurloop te veel te zijn. De pijn in mijn schenen kwam terug en ik zat weer noodgedwongen thuis op de bank. Rust nemen is belangrijk, maar in mijn hoofd had ik geen rust. Continu was ik bezig met wat nu verstandig zou zijn. “Rust nemen? Maar ik moet toch in april die marathon lopen? Ik moet trainen!”

geen-marathon-nathalie02

Na weer zo’n teleurstellend rondje hardlopen moest ik af en toe best even slikken. Heel wat slapeloze nachten, gepieker en gesnauw tegen mijn vriendje verder; “Wil je nu zeggen dat je denkt dat ik de marathon niet ga halen?!”, begon het toch tot me door te dringen. Ik ga de marathon niet halen…

Pas een week later durfde ik dit voor het eerst uit te spreken tegen mijn familie. Moeilijk, want het voelt toch een beetje als falen… Nu twee weken later is het tijd om het nieuws ook met jullie Fit Girls te delen. Ik ga de marathon niet halen!

Het plaatsen van mijn startnummer op marktplaats maakte deze moeilijke beslissing definitief. Bijna een jaar lang keek ik uit naar de marathon en praatte ik erover tegen iedereen die het wilde horen (of niet). Nu lukt het me niet. Het idee dat ik in 2016 weer langs de zijlijn zal staan maakt me verdrietig. Toch viel er ook direct een last van mijn schouders. Ik merk nu al dat ik een leuker mens ben, want al dat gepieker deed me geen goed.

Nieuwe doelen

Weken lang zat ik niet lekker in mijn vel. Ik kon niet meer hardlopen, mijn doel was weg. Ook begon ik meer te eten. Het resultaat? Kilo’s erbij. En dat zorgt er niet voor dat ik me beter voel.

Het is tijd voor een nieuw doel! Wees niet bang, geen hardloopdoel. Die last moet ik niet opnieuw op mijn schouders nemen. Ik zie wel hoe het loopt en wanneer ik het hardlopen weer kan oppakken. Mijn droom om ooit die marathon te lopen laat ik nog niet varen, maar mijn benen hebben nu echt rust nodig.

Maandag 1 februari ben ik net als veel van jullie gestart met het voedingsschema uit de #FITGIRLCODE guide. Dit schema bevalt me super goed en heeft me weer gemotiveerd om gezond te eten. Nu alleen nog op zoek naar een realistisch doel op sportief vlak…

Zondag 10 april 2016 sta ik opnieuw langs het parcours van de NN Marathon Rotterdam. Misschien moet ik af en toe een traantje wegpinken… Ik zal zeker extra hard juichen voor al jullie Fit Girls (en boys) die wel mee doen! Laat het me weten!

Recommended Posts

4 Comments

  1. Wat een moeilijke maar dappere beslissing!

  2. jammergenoeg een heel herkenbare situatie. Net verlost van een blessure aan mijn knie, terug beginnen opbouwen naar aanleiding van de halve marathon en nu de diagnose hielspoor gekregen. Belangrijkst is hier inderdaad te relativeren en eerst voor jezelf te zorgen. Je kan je lichaam niet dwingen. Ooit komt die marathon er wel nog van, geef jezelf nu maar je welverdiende rust 😉 succes!

  3. Voor mij ook heel herkenbaar…. Ik zou september 2014 mijn eerste halve marathon in Meerssen meelopen. Alles ging goed tot 1 maand voor de wedstrijd….. Na bezoek aan huisarts en sportarts kwam de harde realiteit: Shinsplint en stressfractuur… Verschrikkelijk vond ik het!!! Zoooo lang getraind en het ging allemaal zo goed en toen was het ineens allemaal voorbij. Ik kon het de dag van de wedstrijd niet eens opbrengen om te gaan kijken…veel te pijnlijk omdat ik er zelf niet bij kon zijn.
    Na weken uit de roulatie te zijn geweest ben ik heel langzaam weer gaan trainen. Ik heb mezelf nog geen nieuw doel gesteld. Ik geniet nu van de hardlooprondes die ik kan maken!

  4. 20 maart loop ik mee met de halve marathon in utrecht. Van de week probeerde ik een nieuwe manier van lopen uit (meer op het voorste gedeelte van mijn voeten lopen), nou heb ik (ook door het carnavallen) hele erge last van mijn mijn spieren bij mijn schenen. Ik hoop echt dat het wegtrekt, want het is ondertussen alweer bijna een week geleden en ik heb gisteren dus voor het eerst een hardlooprondje helemaal moeten afbreken omdat het niet goed voelde :/

    Zo’n kutgevoel geeft dat zeg..


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.